Dit boek raakt iets dieps

Een leven zo ver – M.L Stedman

Er zijn boeken die je leest, en boeken die je meemaakt. Een leven zo ver is van die laatste soort.

Toen ik hoorde dat M.L. Stedman, de auteur van het onvergetelijke Het licht van de zee, dat ik jaren geleden van mijn inmiddels overleden schoonmoeder kreeg, een nieuw boek uitbracht, wist ik dat ik het móést lezen. Wat een ervaring. Dit boek is nog indrukwekkender dan ik had durven hopen.

West-Australië, 1958.

In het roestige, stoffige landschap van schapenboerderij Meredith Downs vecht de familie McBride tegen tegenslag en verlies. Na een afschuwelijk ongeluk overleeft alleen Matt, maar zijn leven is onherroepelijk veranderd. “De kunst in leven te blijven. Doorgaan met ademhalen, een dag tegelijk.”

Samen met zijn moeder Lorna en zus Rose probeert hij stand te houden, maar het noodlot slaat nogmaals toe.

“Doorgaan met leven is je enige kans om wraak te nemen op het leven.”
Het is zo’n zin die je bij de keel grijpt – rauw, eerlijk en onvergetelijk.

Net als in Het licht van de zee verbindt Stedman grote thema’s. Verlies, liefde en morele dilemma’s, met intieme, menselijke verhalen.

Ieder personage, van de gevoelige archeologe Bonnie tot de markante kangoeroevanger Pete Peachy, voelt levensecht.

“Je gaat er altijd vanuit dat er meer tijd zal zijn.”

De Australische outback is niet zomaar het decor van dit verhaal; ze is een levend wezen. Het land zucht onder de hitte, sist als zand in de wind, brandt onder een ongenadige zon, maar weet je tegelijk te omarmen met een ruwe, onverklaarbare troost. In dit landschap, waar “Sommige gebeurtenissen onomkeerbaar zijn,” wordt elke heuvel, elke schaduw een spiegel van het innerlijke gevecht van de personages. Deze moet verfilmd worden jongens!

En toch, ondanks alles, is er altijd een glimp van schoonheid. In het licht dat over de rode aarde glijdt, in een gebaar van goedheid, in de adem van volharding. “Schoonheid helpt je door moeilijke tijden.”

Dit boek raakt iets dieps. Hoe je jezelf kunt kwijtraken en hoe je jezelf langzaam, met vallen en opstaan, weer terug kunt vinden.

Een leven zo ver is een verhaal dat blijft nazinderen in je hart, als de zon die niet onder wil gaan boven het roodgloeiende land.