Ongelofelijk knap

Ongelofelijk knap hoe Lev Tolstoj in 'Jongensjaren' voortborduurt op zijn kindertijd en tegelijkertijd een totaal andere sfeer weet te scheppen rond zijn nu 14-18 jarige alter ego: de onbevangenheid van zijn kinderjaren is nu vervangen door de dwarsigheid van een puber, door flitsen van inzicht hoe mensen in zijn omgeving soms totaal anders in de wereld staan en door piekeren over filosofische kwesties over onder andere de zin van het leven. Hij begint zijn eigen weg te kiezen. Hoe gaat dit verder? Gauw door naar 'Studentenjaren'.