Gruwelijke realiteit rommelig verpakt

In Dakar, Senegal vullen vele kinderen hun dagen met bedelen. Deze kinderen (talibés) zijn door hun ouders aan de zorg van een Koranleraar (Maraboet) overgeleverd. De kinderen krijgen vaker niet dan wel les en wanneer ze onvoldoende geld opbrengen lopen ze grote kans om mishandeld of zelfs seksueel misbruikt te worden.

Keisha Bush schreef hierover een fictief verhaal in de roman De hemel is van blik. Hierin is hoofdpersoon Ibrahimah op zesjarige leeftijd overgeleverd aan de grillen van zijn Maraboet Ahmed. Dit verhaal wordt van diverse kanten belicht; Ibrahimahs lot treft ook zijn moeder, zijn vader en zussen, zijn kameraden en zijn neef Étienne die ook 'in de leer' is bij Ahmed. Tegelijk worden ook diverse andere personages tegen het licht gehouden zoals de vrouwen en familie van de Maraboet, weldoeners en 'struisvogels'.

De auteur beschrijft dit rauwe no-nonsense-verhaal zonder opsmuk; wat je ziet is wat je krijgt. Niet alleen het thema talibés, maar ook thema's als orgaanhandel, studentenstakingen, armoede versus rijkdom komen en passant aan bod. Het is alsof de auteur niet in staat is om keuzes te maken en lijkt ze zoveel mogelijk te willen shockeren. Dat maakt dat de lezer wordt overrompeld door een stroom van emoties óf de lezer haakt af bij zoveel ellende en neemt afstand.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van een alwetende verteller waardoor de personages en het verhaal wat eendimensionaal aandoen. Doorheen het verhaal heeft de auteur een vleug magisch realisme verwerkt wat gekunsteld aanvoelt en niet passend is bij de gekozen schrijfstijl. De epiloog heeft geen meerwaarde en doet het boek eigenlijk tekort.

Conclusie: in dit boek wordt de gruwelijke realiteit neergepend die de jeugd in Dakar ondergaat. Dit gegeven raakt, grijpt je naar de keel. De vorm van het boek is echter rommelig, bij vlagen gekunsteld en doet geen recht aan de gruwelijkheden aldaar.