Wanneer paden elkaar kruisen in De rozentuin

In De rozentuin, geschreven door Tracy Rees, maken we kennis met drie intelligente vrouwen uit Londen aan het eind van de 19e eeuw. We ontmoeten Olive, een jonge vrouw uit de hoogste klasse met een goed hart. We ontmoeten Mabs, een iets jongere vrouw uit de laagste (arbeiders)klasse die een grote last moet dragen. En tenslotte ontmoeten we Benjamin Otily uit de middenklasse, net verhuisd naar London en in een lastige gezinssituatie. Wanneer de paden van deze vrouwen elkaar kruisen, komen zij tot een ontluisterende ontdekking.

De schrijfstijl van Rees is heel passend bij feelgood. Ze gebruikt korte vlotte zinnen met eenvoudig maar niet simpel taalgebruik. Haar stijl is beschrijvend maar niet te veel in detail, er werd nog iets aan de verbeelding overgelaten en de dialogen passen uitstekend in de setting en het verhaal. Het taalgebruik van de personages klopt met hun achtergrond en de hoofdstukken hebben een prettige lengte. Ze waren niet te kort, maar kort genoeg om in een verloren kwartiertje een of twee hoofdstukken mee te pakken.

De hoofdstukken zijn voorzien van de naam van het personage waaruit het betreffende hoofdstuk wordt bezien. Dit helpt de lezer om snel in de huid van te kruipen. De variatie van perspectief is heel prettig, de verschillende verhaallijnen worden hiermee extra contrast meegegeven. Omdat het boek in drie verschillende perspectieven (en een bonusperspectief) is geschreven, verwacht de lezer wellicht meer gelaagdheid en diepgang. De verhaallijnen blijven echter redelijk parallel lopen zonder ingewikkeld weefwerk. Daarmee blijft het verhaal redelijk vlak maar daardoor wel moeiteloos te volgen.

Het is mooi hoe Rees de tijd weergeeft. Door de omschrijvingen van de leefomgeving en de gebruiken van de verschillende standen hoeft de lezer geen moeite te doen zich in die tijd te wanen. De klasseverschillen, de bekrompenheid en onwetendheid die ze beschrijft passen heel goed bij de tijdsgeest.Rees weet op die manier ook belangrijke thema’s aan de kaak te stellen zoals rassenhaat, verschillen tussen mannen en vrouwen en arm en rijk. In die zin zijn de thema’s zelfs nog actueel.

Een aantal personages zijn op het ongeloofwaardige af hun tijd vooruit. Dat had beter uitgewerkt kunnen worden om de geloofwaardigheid te versterken. Net als de verhaallijnen blijven de personages ondanks de verschillende perspectieven ook redelijk vlak. Een aantal passanten krijgt een belangrijke rol die niet netjes uitgewerkt wordt en keuzes lijken niet altijd logisch of te veel aan de fantasie van de lezer overgelaten. Op dit vlak mist het boek de diepgang alhoewel dat deels wordt gecompenseerd door de complexe thema’s waarvoor de auteur gekozen heeft.

Conclusie: De rozentuin is een boek waardoor je je makkelijk laat meeslepen, de powervrouwen in dit verhaal zorgen voor een feel good gevoel aan het einde, maar missen wel wat diepgang.