Feelgood of roman?

De zwarte koningin geschreven door Catherina Botermans neemt je mee naar de 16e eeuw van Frankrijk. Om precies te zijn, naar het huis Valois waar Catherine de' Medici, moeder van Koning Henri III in haar laatste dagen probeert het huis Valois overeind te houden. Fiora valt de eer om de Koningin moeder bij te staan en niet zonder enig moreel bezwaar. Haar opdrachten stroken niet continu met de ethische normen die Fiora erop na houdt.

De titel van het boek wekt de illusie dat het boek gaat over Catherine de' Medici in de tijd zij haar man Koning Henri II bijstond. Dit boek gaat echter over Fiora en haar tijd bij Catherine de' Medici in de tijd dat zij haar controle over het huis verloor. Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van de hofdame. Hofnar Guillaume vertelt haar vanuit zijn perspectief over Catherine's geschiedenis en ook Catherine zelf doet een duit in het zakje. Dit blijft echter beperkt tot enkele momenten. Veel krijgen we niet te weten over het vroegere leven van Catherine en over hoe zij geworden is wie ze was. Het is wat afstandelijk geschreven, maar dat is passend bij de de tijd en persoonlijkheid. Fiora heeft iets beschouwends en bedachtzaams. De lezer wordt daardoor alleen niet echt geraakt.

De auteur scoort punten met haar schrijfstijl. Haar zinnen zijn goed te volgen, niet te lang en ook niet te bondig, passend bij de tijd. Ook het taalgebruik is heel passend. Het is niet persé nodig om woorden op te zoeken omdat de context duidelijk is, maar het woordgebruik is niet volledig eigentijds en dat helpt om je in de 16e eeuw te wanen. De hoofdstukken zijn goed ingedeeld, niet te lang en niet te kort en met een duidelijk begin en eind.

De auteur neemt de lezer mee in de kastelen en landgoederen en verhaalt zeer beeldend. Het is niet moeilijk om je in de gangen en vertrekken van de kastelen te wanen. We leren veel over het leven aan het hof, maar de personages blijven vlak en de geschiedenis wordt onvoldoende uitgediept. Er passeren legio personen die belangrijke bijrollen spelen waaronder een schilder, de ouders van Fiora en andere hofleden, maar zij worden onvoldoende uitgewerkt.

De lezer blijft achter met een oppervlakkige vertelling en moet aan het werk om zijn nieuwsgierigheid te bevredigen. Het einde levert een feelgood gevoel op. Er blijft ruimte om zelf invulling te geven, maar het is makkelijk een 'en ze leefden nog lang en gelukkig' - einde in te denken. De toelichting aan het einde van het boek is mooi, de behoefte om juist dit boek te schrijven en de keuze voor deze aanpak voegt echt wel iets toe. Het helpt de auteur te begrijpen en daarbij komt ze heel sympathiek over. De stamboom en afbeeldingen zijn een leuke bonus.

Conclusie: De zwarte Koningin is een interessant boek dat een mooi inkijkje geeft in het leven aan het Franse hof. Er is afstand tot de personages waardoor je niet wordt meegesleept en daar stond ook niets tegenover, bijvoorbeeld meer achtergrond. Het is geen feelgood, maar het mist ook net dat beetje meer voor een serieuze roman. Het zat er een beetje tussenin. Fictie en non-fictie wel lopen mooi in elkaar over. Geen moment vraag je je af of iets echt of fictie is. Hier is de auteur heel goed in geslaagd. Toch een mooie prestatie voor een debutant.