Lezersrecensie
Direct en raak
4-4,5
Volgende week organiseert uitgeverij Cossee een leesclub met de vertaler van de boeken van Caroline Wahl, Ymke van der Staay. Afgelopen jaar mocht ik het nieuw verschenen boek Windkracht 17 lezen, dus nu was het tijd om ook het debuut van Wahl te lezen.
In 22 banen volg je Tilda; de grote zus van Ida, het hoofdpersonage van Windkracht 17. Je leest dus in dezelfde wereld. Alleen speelt 22 banen ongeveer 10 jaar eerder dan Windkracht 17. Van dat boek was ik erg onder de indruk en na het verhaal van Ida gelezen te hebben, wilde ik graag ook het perspectief van haar zus lezen.
Ook dit boek is weer heel sterk geschreven. Ik vind het enorm knap hoe Caroline Wahl schrijft. Er lijkt geen woord te veel te staan, ze schrijft heel direct en onomwonden en toch schrijft ze genuanceerd over complexe onderwerpen. De moeder van Tilda en Ida is namelijk alcoholist, waardoor thema's als mishandeling, verwaarlozing, parentificatie, mentale kwetsbaarheid en zelfdoding spelen.
Heftige materie waar Wahl op een hele mooie manier eer aan doet. Toch kwam voor mij persoonlijk dit boek minder binnen dan Windkracht 17 en heb me tijdens het lezen afgevraagd waar dat door kwam. Intrigerend genoeg kwam ik tot de conclusie dat ik over Tilda meer een oordeel heb en dat dit samenhangt met dat ikzelf de oudere zus ben. Hierdoor leef ik toch ook met het idee dat ik als oudste voor de jongere zus/broer (in mijn geval) moet zorgen, waardoor ik dat met Tilda mee van Tilda verwacht. Bij het boek van Ida kon ik veel beter zien dat ze dingen van zich vroeg die niet hoefden en daar zacht in zijn. Ik vond dit een mooi maar ook confronterend besef en denk dat ook 22 banen me daardoor juist lang bij zal blijven.
Nog even terugkomend op de rake schrijfstijl van Wahl wil ik graag enkele zinnen laten zien:
"Natuurlijk heb ik dat allemaal opgemerkt en was ik er blij mee, maar ik ben
eraan gewend geraakt om niet te veel betekenis toe te kennen aan individuele stappen, niet te veel hoop te hebben
op een langdurige verandering. Ik weet hoe snel het kan omslaan, hoe ver en met wat voor kracht je na een stap in de goede richting kunt worden teruggeworpen." (p.174)
"De zekerheid dat ik veel kon verliezen, een vader, een moeder, een normale
kindertijd, dat niets zeker en permanent is, maar dat boeken ondanks alles blijven bestaan, dat niemand me deze verhalen kon afpakken, deze werelden waarin ik vluchtte, stelde me gerust en maakte me onkwetsbaar. Ik wist: hoeveel shit er ook op me afkomt, dit beetje geluk kan niemand me afpakken." (p.115)
O, en wat ook opvalt: Wahl gebruikt geen hoofdstukken, waardoor de schakels best wel hard kunnen zijn van het ene onderwerp naar het volgende met enkel een witregel ertussen. Soms begint de eerste zin van zo'n nieuwe alinea met een boodschappenlijstje. De eerste keer dacht ik echt: "huh? wat ben ik nu aan het lezen?", maar Tilda werkt in de supermarkt en doet een spel met zichzelf. Eerst de boodschappen scannen, gokken wat voor iemand het is en dan pas opkijken. En het leuke is: al de tweede keer en alle keren daarna in het boek, deed ik onbewust mee met het spel. Of Tilda nu nog meespeelde of niet haha.
Volgende week organiseert uitgeverij Cossee een leesclub met de vertaler van de boeken van Caroline Wahl, Ymke van der Staay. Afgelopen jaar mocht ik het nieuw verschenen boek Windkracht 17 lezen, dus nu was het tijd om ook het debuut van Wahl te lezen.
In 22 banen volg je Tilda; de grote zus van Ida, het hoofdpersonage van Windkracht 17. Je leest dus in dezelfde wereld. Alleen speelt 22 banen ongeveer 10 jaar eerder dan Windkracht 17. Van dat boek was ik erg onder de indruk en na het verhaal van Ida gelezen te hebben, wilde ik graag ook het perspectief van haar zus lezen.
Ook dit boek is weer heel sterk geschreven. Ik vind het enorm knap hoe Caroline Wahl schrijft. Er lijkt geen woord te veel te staan, ze schrijft heel direct en onomwonden en toch schrijft ze genuanceerd over complexe onderwerpen. De moeder van Tilda en Ida is namelijk alcoholist, waardoor thema's als mishandeling, verwaarlozing, parentificatie, mentale kwetsbaarheid en zelfdoding spelen.
Heftige materie waar Wahl op een hele mooie manier eer aan doet. Toch kwam voor mij persoonlijk dit boek minder binnen dan Windkracht 17 en heb me tijdens het lezen afgevraagd waar dat door kwam. Intrigerend genoeg kwam ik tot de conclusie dat ik over Tilda meer een oordeel heb en dat dit samenhangt met dat ikzelf de oudere zus ben. Hierdoor leef ik toch ook met het idee dat ik als oudste voor de jongere zus/broer (in mijn geval) moet zorgen, waardoor ik dat met Tilda mee van Tilda verwacht. Bij het boek van Ida kon ik veel beter zien dat ze dingen van zich vroeg die niet hoefden en daar zacht in zijn. Ik vond dit een mooi maar ook confronterend besef en denk dat ook 22 banen me daardoor juist lang bij zal blijven.
Nog even terugkomend op de rake schrijfstijl van Wahl wil ik graag enkele zinnen laten zien:
"Natuurlijk heb ik dat allemaal opgemerkt en was ik er blij mee, maar ik ben
eraan gewend geraakt om niet te veel betekenis toe te kennen aan individuele stappen, niet te veel hoop te hebben
op een langdurige verandering. Ik weet hoe snel het kan omslaan, hoe ver en met wat voor kracht je na een stap in de goede richting kunt worden teruggeworpen." (p.174)
"De zekerheid dat ik veel kon verliezen, een vader, een moeder, een normale
kindertijd, dat niets zeker en permanent is, maar dat boeken ondanks alles blijven bestaan, dat niemand me deze verhalen kon afpakken, deze werelden waarin ik vluchtte, stelde me gerust en maakte me onkwetsbaar. Ik wist: hoeveel shit er ook op me afkomt, dit beetje geluk kan niemand me afpakken." (p.115)
O, en wat ook opvalt: Wahl gebruikt geen hoofdstukken, waardoor de schakels best wel hard kunnen zijn van het ene onderwerp naar het volgende met enkel een witregel ertussen. Soms begint de eerste zin van zo'n nieuwe alinea met een boodschappenlijstje. De eerste keer dacht ik echt: "huh? wat ben ik nu aan het lezen?", maar Tilda werkt in de supermarkt en doet een spel met zichzelf. Eerst de boodschappen scannen, gokken wat voor iemand het is en dan pas opkijken. En het leuke is: al de tweede keer en alle keren daarna in het boek, deed ik onbewust mee met het spel. Of Tilda nu nog meespeelde of niet haha.
1
Reageer op deze recensie
