Dit was goed, maar dit was veel!

4-4.5

Oef, wat was dit een pittige! Het leek wel of alle verhaallijnen gitzwart waren. De enige lichte noot die erin zat, was n.a.v. de laatste scène uit het vorige boek, de bruiloft van Patricks moeder. Hoewel deze op een passend moment binnen het boek zat, was het bijna misplaatst in zo'n heftig verhaal.

In dit deel lees je over de moord op een meisje van vier. Een moord is altijd heftig, maar een moord op een kind raakt iedereen nog meer. Dat geldt zowel voor de personages in het boek als voor veel lezers, inclusief mijzelf. Maar daar blijft het niet bij, want de moord toont veel gelijkenissen met de moord op een vierjarig meisje van dertig jaar geleden. Een moord waar toen twee meisjes van dertien zijn veroordeeld, maar is dat wel juist?

En dan blijken daar ooit nog verhaallijnen doorheen te lopen over een heksenjacht in de 17e eeuw, ernstig pestgedrag en mishandeling van jongeren in het heden en aanslagen op asielzoekers en het hele maatschappelijke debat daaromtrent. Pittige maar belangrijke thema's, waarvan ik het ook goed vind dat hier boeken over geschreven werden, maar het was véél.

Een aantal keer vond ik het op de rand naar: is het te veel?, misschien zelfs één of twee keer daaroverheen, maar overall heeft Läckberg goed voor elkaar gekregen hoe de verhalen in elkaar vallen en zat ik met kippenvel de ontknoping te lezen. Wat een boek (oe, mijn autocorrect maakt hier "vloek" van, zou het Freudiaans zijn )!

Sowieso blijft de schrijfstijl van Läckberg heel scherp. Ze weet precies hoe ze haar lezers gebonden moet houden en hoewel de personages langzaam een beetje voorspelbaar worden, voorkomt ze dat ze ze een karikatuur van zichzelf maakt. Zo blijf je als lezer aan hun kant en ook dat bind je natuurlijk weer aan de serie.

In mijn geval zal het in elk geval niet lang duren voor ik Koekoeksjong zal pakken; het laatste deel voor het dit jaar verschijnende deel Treurvrouw. Ik ben benieuwd!