Het meisje dat er niet mocht zijn

Ik vind het heel moeilijk om dit boek een beoordeling te geven, maar uiteindelijk is me duidelijk dat ik eigenlijk niet anders kan dan het boek 5 sterren geven. Wat een verhaal! Ik heb gehuild, geleerd, veracht, veroordeeld, verbaasd, verheugd en geliefd. Dat laatste is denk ik geen woord, maar dekt mijn gevoel voor dit boek wel haha.

Toch heb ik het boek ook regelmatig gehaat en aan de kant gelegd. Ik vond een pittig verhaal dat je zo vaak voelt misgaan, waarin ik mijn eigen oordelen aan de kant moest zetten en moest gaan zitten met waar het raakt, schuurt en gewoonweg heftig en naar is. Ik vond het daardoor heel intens om te luisteren en kon er niet altijd de moed voor opbrengen.

Maar ik denk dat dit boek juist dat laat zien: het vergt moed om je te verzetten tegen heersende oordelen. Dat geldt uiteraard voor de verzetshelden in de oorlog. Dat zijn de verhalen die iedereen wil horen. Maar het gaat óók over de moed van de meisjes en jonge vrouwen die de rest van hun leven werden gehaat, vernederd en veracht om wat de mannen waar ze toevallig verliefd op waren geworden hadden gedaan. Natuurlijk waren er vrouwen bij die actief het nazi-gedachtengoed aanhingen, maar de meesten waren gewoon jong (en naief).

En sommige hadden kinderen. Zoals Ditte aan het eind van het boek zegt: "Wie mij aankijkt op de keuzes en daden van mijn ouders, is geen haar beter. Ik wil geen schande meer zijn. Ik. ben. geen. schande."

Het is een sterk verhaal over een onderbelicht perspectief uit de tweede wereldoorlog. Ik ben blij dat ik het nu ken.