Beetje traag maar uiteindelijk zeker raak

Mijn liefde voor dit boek moest echt even groeien. Ik kreeg de kans om dit boek samen met een behoorlijke club lezers vooruit te lezen. In vergelijking met de groep begon ik relatief laat en ik zag al veel reacties voorbij komen hoe mooi iedereen het boek vond, maar ook dat het begin even inkomen was met veel verschillende personages. Sommigen hielden zelfs namenlijstjes bij om iedereen uit elkaar te kunnen houden.

Toen ik vervolgens zelf begon, had ik daar eigenlijk weinig moeite mee. Echter ging ik daardoor direct lezen met een nou, kom maar op met al die pracht dan want dat is toch wat dit boek is, naast een boek met veel personages? En toen viel het me een beetje tegen, Ik vond het eerste deel vrij traag en chaotisch door de vele tijdsprongen. Hierdoor bleef het boek op afstand. Daar speelt wel bij mee dat in de ruwe vertaling van het vooruitleesexemplaar nog enorm veel (typ)fouten stonden. Dat maakte het voor mij echt moeilijker om me in de tekst te verliezen. In de versie in de boekwinkel komt te liggen, is dat er natuurlijk uit en ik denk echt dat dat gaat schelen!

Maar ook de band van mij als lezer met de personages vond ik in het begin lastig. Ze voelen stug, moeizaam toegankelijk en ik raakte ze steeds een beetje kwijt in die verschillende tijdsprongen. Toch ben ik heel blij dat ik heb doorgelezen, want nu ik het boek heb dichtgeslagen durf ik wel echt te zeggen dat ik ze in mijn hart heb gesloten en dat het echt een boek is dat een nieuwe wereld en nieuwe perspectieven voor me geopend heeft.

Al vrij vroeg in het boek mijmert Andy MacBride met zijn oom Matt over het tegenovergestelde van een herinnering. Waarom hebben we wel een woord voor dingen die we onthouden, maar niet voor de dingen die we later misschien zouden willen weten maar niet meer weten? Andy besluit in zijn kinderlijk enthousiasme dan maar zelf het woord vergeting te introduceren. Een woord dat heel belangrijk zal blijken in het verhaal, want in hoeverre heeft iedereen zijn eigen herinneringen en vergetingen? Hoe kleurt je perspectief wat je je herinnert en vergeet? Heeft iedereen recht op zijn eigen vergetingen? En waarom is het nooit zwart-wit? Wat zijn de grijstinten binnen een waarheid?
Een veel geciteerde scene uit het boek speelt tussen Rosie MacBride en Pete Peachey, waarin Pete aan Rosie vertelt over de maan en de kant van de maan die we vanaf de aarde nooit zien. Een mooie manier waarin al verwezen wordt naar ieder mens die recht heeft op kanten die ze verborgen houden. Maar Pete leert dit op basis van de orgelvogel ook aan Andy en ik deel de kern graag: “Het feit dat je één lied gehoord hebt, betekent niet dat je de hele vogel kent. […] Niemand is maar één ding.” (p.327)

Dit zijn de rode lijnen door het hele boek: wanneer ken je iemand echt en heeft niet iedereen recht op zijn eigen geheimen? Het slingert je heen en weer van de schoonheid en wijdsheid van de natuur naar de wrede bekrompenheid van een kleine dorpsgemeenschap in de jaren ‘50/60 van de vorige eeuw naar ook juist de enorme betrokkenheid en bereidheid elkaar te helpen.
Het geheel maakt het een bijzonder boek met een prachtige setting, mooie levenslessen, schurende scenes en conflicterende emoties. Een boek waar je de tijd voor moet nemen, maar dat zeker raakt en het lezen waard is.