De destructieve kracht van niet kunnen praten

Vorig jaar heb ik Als scheuren in de aarde mogen lezen en nu er een nieuw boek van deze auteur verscheen was ik zeker weer benieuwd! Als scheuren in de aarde vond ik goed in elkaar zitten, maar wel een beetje traag, dus ik keek ernaar uit om een nieuw boek van Clare Leslie Hall te ontdekken. Bovendien zat er een plotelement in waar ik als logopedist weleens mee te maken heb, mutisme, en ik was benieuwd hoe ze dit op zou nemen in haar boek.

Om met dat laatste te beginnen: ik vind dat Hall er uitstekend in geslaagd is om mutisme te vangen in woorden. Woorden die ik zelf nog zeker weleens zal gebruiken om het fenomeen aan patiënten of hun naasten uit te leggen. Mutisme wordt soms ten onrechte, maar wel begrijpelijk, door naasten gevoeld als diegene wíl niet meer met me praten. Dat is echter niet het geval: "In Catherines geval kan ze niet meer praten; voor haar voelt het letterlijk alsof haar stembanden bevroren zijn." (p.11). Hoewel het omkeerbaar is, doet iemand het niet expres of om je te pesten. De aansturing werkt echt (even) niet.

Dit komt gedurende het boek steeds terug, waardoor je de gevoelens van Catherine achter haar stoornis echt leert begrijpen. Waar lezers in het begin misschien mee zullen voelen met haar naasten, omdat zo duidelijk wordt uit de tekst dat ze alles meekrijgt wat er gebeurt en niet snappen waarom ze dan niet praat, heeft Clare Leslie Hall dat echt invoelbaar gemaakt. Ze probeert steeds vaker om wel te praten, maar de woorden zitten vast in haar borst en in haar keel; omdat het te erg is of omdat ze niet wil dat het werkelijkheid wordt.

Ook dit keer valt op dat het plot zich vrij traag ontwikkeld, maar dit keer bleef ik meer gegrepen door de onheilspellendheid die je boven het verhaal van Catherine en Lucian voelt hangen. De personages zijn complex en lang niet allemaal erg amicable, waardoor ik niet altijd zin had om tijd met ze door te brengen, maar ik was wel geboeid. Het mooie van de schrijfstijl van Hall vind ik dat ze soms heel beschrijvend is en veel woorden gebruikt om situaties of gevoelens te vangen en soms in weinig woorden ineens zo raak kan zijn, soms bijna tussen neus en lippen door. Bijvoorbeeld aan het begin van het boek: "Het is veertien jaar geleden dat ze overleed, of veertien jaar geleden dat ze nog leefde". (p.36). Het klinkt in eerste instantie zo hetzelfde, maar er zit zo'n duidelijk gevoelsverschil in.

Daarnaast schrijft Hall heel beeldend, wat verder versterkt wordt doordat het personage Lucian een schilder is. Hierdoor wordt met nog meer oog voor detail geschreven over de setting, de mensen en de gebeurtenissen. Ik kon het echt voor me zien en kan me net als bij Als scheuren in de aarde helemaal voorstellen dat dit boek ooit verfilmd wordt.

Wederom was het geen boek dat me meesleepte of een overrompelende leeservaring bood, maar net als vorige keer heeft het me wel gegrepen en zal het verhaal me bijblijven. Ik kijk uit naar meer werk van deze auteur!