De wens

3,5-4

De wens vertelt het verhaal van Jesse en van Alex. Jesse is 15 jaar. Ze is vrolijk, lief, begaan met de mensen om haar heen, heeft een heel groot hart en ze is ziek, heel ziek. Via stichting Vervul een wens benadert ze Alex. Hij moet haar helpen om haar laatste wens te doen uitkomen. Alex is een einzelgänger binnen het techbedrijf waar hij werkt. Iemand die nooit geleerd heeft te praten, laat staan over zijn gevoel, een moeilijke start heeft gehad en zijn leven alleen leeft met zijn hond Max.

Een onwaarschijnlijk duo dat samen de monsterklus moet gaan klaren die Jesse bedacht heeft. Alex is rationeel, praktisch en sceptisch, maar raakt al snel in de ban van het enigma dat Jesse is (en oké misschien ook een beetje van haar maatschappelijk werker Kelly). Zal het ze lukken om Jesses laatste wens om te zetten in een onvergetelijke ervaring?

Een boek over een laatste levensfase is altijd indrukwekkend, maar wanneer het een kind betreft raakt het me vaak toch net even meer. Heather Morris is er enorm goed in geslaagd om de machteloosheid die volwassenen voelen als ze een kind niet kunnen redden in woorden te vangen. Zoveel volwassenen, zoveel reacties, maar ze doet aan een breed palet ervan eer aan. Het verbaasde me dan ook niet dat ze in haar nawoord beschrijft dat ze 20 jaar als maatschappelijk werker in een ziekenhuis heeft gewerkt. Ze heeft het allemaal zien gebeuren en weet het meesterlijk op te schrijven. Ik heb zo'n beetje op alle plekken waar ik dit boek heb gelezen gehuild, inclusief tranen over de wangen in de ochtendtrein van half 8 naar werk haha.

Tegelijkertijd is het zo'n toegankelijke schrijfstijl dat ik het in combinatie met de leeftijd van hoofdpersonage Jesse eerder als Young adult roman zou bestempelen dan als per se een boek voor volwassenen. Qua inhoud zeg ik dat natuurlijk vanuit mijn volwassenenperspectief en ben ik benieuwd hoe de huidige 15-jarigen daarover zullen denken, maar qua taal sluit het er in elk geval bij aan. Er worden weinig moeilijke woorden gebruikt, de hoofdstukken zijn kort, de schrijfstijl vlot en het verteltempo ligt hoog. 

Qua plot is het verder niet heel origineel in die zin dat er al meer boeken zijn over jonge meisjes die de kanker die ze krijgen helaas niet kunnen overwinnen. De plotelementen zijn daarin ook enigszins "voorspelbaar" voor lezers van boeken als bijvoorbeeld Voor ik doodga. Het originele aspect is denk ik het perspectief van de maatschappelijk werker en het is echt een mooi eerbetoon geworden aan alle dappere mensen die een ziekte proberen te overleven (of dat ze nou gegund is of niet) in een ziekenhuis en dat vind ik goed gedaan.

Dank @harpercollinsholland voor het recensie-exemplaar.