Lezersrecensie
Raak!
4,5-5
Vanmorgen las ik met tranen in mijn ogen dit boek van Coco Mellors uit. In het dankwoord schrijft ze dat ze eerder een ander einde voor het boek in gedachten had, maar wat ben ik blij dat ze voor dit pad heeft gekozen. Ik had het nodig om dit boek af te kunnen sluiten.
Blue sisters had me vanaf de eerste alinea in zijn greep. Dat wist ik al, want ongeveer een jaar geleden las een patiënt de eerste alinea aan me voor en ik had zo'n zin om er nu zelf in te beginnen. En dat stelde niet teleur! De eerste alinea, met een sterke en scherpe observatie over zussen versus vriendinnen, zet de toon voor de rest van het boek. Zowel qua nuance waarmee de band tussen zussen een plaats heeft in het boek als de scherpe observaties in nog scherpere en rakere bewoordingen.
Ik sluit het boek uiteindelijk af met 29 bladzijdemarkeringen en dat hadden er waarschijnlijk nog meer kunnen zijn, ware het niet dat ik soms zo in het verhaal gezogen zat dat ik de tekst ervaarde in plaats van écht las welke woorden Mellors gekozen had. Toch kwam er altijd weer een zin waarbij ik er niet onderuit kon. Ik werd er niet echt door uit het verhaal gehaald, maar ik móest ze gewoon even opschrijven.
Het boek is geschreven in de derde persoon, waardoor het net wat meer op afstand bleef dan zou hebben gekund met ik-perspectieven denk ik. Dan was het waarschijnlijk een volle vijf sterren geworden, maar een bijna vijf sterren is het zeker!
Ik deel tot slot graag enkele van de rake zinnen met jullie:
"Ware zusterschap, van het soort waarbij je nagels in dezelfe baarmoeder zijn gegroeid en je schreeuwend uit hetzelfde geboortekanaal naar buiten bent gekomen, is niet hetzelfde als vriendschap." (uit de eerste alinea, p. 7)
"Hij was niet alleen de enige man in huis; hij wás het huis. Ze woonden in zijn buien." (p.26)
"En mochten ze sporadisch behoefte hebben aan moederlijke raad of aanmoediging, dan hadden ze Avery. Tot wie Avery zich had gewend voordat ze Chiti ontmoette, wist Bonnie nog steeds niet." (p.35): geen prachtige woorden, maar zit zoveel pijn in ogenschijnlijk neutrale woorden.
"'Ik ook van jou. Zonder ook.' Dat zei Nicky altijd. Geen ook. Liefde zonder meer." (p.43)
"Van het hoofd naar het hart, zei Pavel altijd, was de grootste reis die een bokser kon maken." (p.59): over weten dat je het kunt naar voelen dat je het kunt.
"Ze was thuis, het enige echte thuis dat ze kende; niet omdat ze er altijd had gewoond, maar omdat het altijd in haar had gewoond." (p.124)
"[...] maar nu begreep ze dat de meeste pijn een persoonlijke aangelegenheid is." (p.150)
"Nicky was altijd de eerste in het publiek die in een lezing of voordracht een vraag stelde, omdat ze de persoon op het podium de pijnlijke stilte wilde besparen nadat hij of zij zich zo kwetsbaar had opgesteld." (p.193): het lijkt een klein voorbeeld, maar het zegt zoveel over Nicky's persoonlijkheid.
"Op dat moment voelde ze een sprankje hoop, als een zacht briesje, dat haar leven met hem zo zou kunnen zijn, zo liefdevol en eenvouding. [...] en Bonnie begreep dat kwarktaart soms gewoon kwarktaart was en had het briesje weg laten waaien." (p.218)
"Jij maakt een martelaar van jezelf, zodat ik een monster word. Ik moet de slechterik zijn, zodat jij de barmhartige samaritaan kan uithangen." (p.242)
"Ik wil dat je voor één keer in je leven niet wegloopt van de puinhoop die je zelf hebt gecreëerd. Probeer het niet te verhullen, laat het liggen. Kijk naar wat je veroorzaakt hebt." (p.243)
"Ze had ooit eens gehoord dat schuldgevoel volgde op iets wat je gedaan had - je kon je schuldig voelen over bepaald gedrag of een bepaalde daad en er toch van overtuigd zijn dat je in wezen een goed mens was. Maar schaamte zat dieper. Je schaamde je voor wie je was." (p.286)
"'Iedereen beschouwt zichzelf als een genie, tot ze proberen andermans voordeur te openen,' zei ze. Riley lachte. 'Of onder hun douche gaan staan,' zei hij. 'Het warme water is altijd de andere knop, of draait de andere kant op.'" (p.288)
Sommige zijn echt mooi verwoord, andere juist raak in hun neutraliteit of nuchterheid. Ik heb genoten!
Vanmorgen las ik met tranen in mijn ogen dit boek van Coco Mellors uit. In het dankwoord schrijft ze dat ze eerder een ander einde voor het boek in gedachten had, maar wat ben ik blij dat ze voor dit pad heeft gekozen. Ik had het nodig om dit boek af te kunnen sluiten.
Blue sisters had me vanaf de eerste alinea in zijn greep. Dat wist ik al, want ongeveer een jaar geleden las een patiënt de eerste alinea aan me voor en ik had zo'n zin om er nu zelf in te beginnen. En dat stelde niet teleur! De eerste alinea, met een sterke en scherpe observatie over zussen versus vriendinnen, zet de toon voor de rest van het boek. Zowel qua nuance waarmee de band tussen zussen een plaats heeft in het boek als de scherpe observaties in nog scherpere en rakere bewoordingen.
Ik sluit het boek uiteindelijk af met 29 bladzijdemarkeringen en dat hadden er waarschijnlijk nog meer kunnen zijn, ware het niet dat ik soms zo in het verhaal gezogen zat dat ik de tekst ervaarde in plaats van écht las welke woorden Mellors gekozen had. Toch kwam er altijd weer een zin waarbij ik er niet onderuit kon. Ik werd er niet echt door uit het verhaal gehaald, maar ik móest ze gewoon even opschrijven.
Het boek is geschreven in de derde persoon, waardoor het net wat meer op afstand bleef dan zou hebben gekund met ik-perspectieven denk ik. Dan was het waarschijnlijk een volle vijf sterren geworden, maar een bijna vijf sterren is het zeker!
Ik deel tot slot graag enkele van de rake zinnen met jullie:
"Ware zusterschap, van het soort waarbij je nagels in dezelfe baarmoeder zijn gegroeid en je schreeuwend uit hetzelfde geboortekanaal naar buiten bent gekomen, is niet hetzelfde als vriendschap." (uit de eerste alinea, p. 7)
"Hij was niet alleen de enige man in huis; hij wás het huis. Ze woonden in zijn buien." (p.26)
"En mochten ze sporadisch behoefte hebben aan moederlijke raad of aanmoediging, dan hadden ze Avery. Tot wie Avery zich had gewend voordat ze Chiti ontmoette, wist Bonnie nog steeds niet." (p.35): geen prachtige woorden, maar zit zoveel pijn in ogenschijnlijk neutrale woorden.
"'Ik ook van jou. Zonder ook.' Dat zei Nicky altijd. Geen ook. Liefde zonder meer." (p.43)
"Van het hoofd naar het hart, zei Pavel altijd, was de grootste reis die een bokser kon maken." (p.59): over weten dat je het kunt naar voelen dat je het kunt.
"Ze was thuis, het enige echte thuis dat ze kende; niet omdat ze er altijd had gewoond, maar omdat het altijd in haar had gewoond." (p.124)
"[...] maar nu begreep ze dat de meeste pijn een persoonlijke aangelegenheid is." (p.150)
"Nicky was altijd de eerste in het publiek die in een lezing of voordracht een vraag stelde, omdat ze de persoon op het podium de pijnlijke stilte wilde besparen nadat hij of zij zich zo kwetsbaar had opgesteld." (p.193): het lijkt een klein voorbeeld, maar het zegt zoveel over Nicky's persoonlijkheid.
"Op dat moment voelde ze een sprankje hoop, als een zacht briesje, dat haar leven met hem zo zou kunnen zijn, zo liefdevol en eenvouding. [...] en Bonnie begreep dat kwarktaart soms gewoon kwarktaart was en had het briesje weg laten waaien." (p.218)
"Jij maakt een martelaar van jezelf, zodat ik een monster word. Ik moet de slechterik zijn, zodat jij de barmhartige samaritaan kan uithangen." (p.242)
"Ik wil dat je voor één keer in je leven niet wegloopt van de puinhoop die je zelf hebt gecreëerd. Probeer het niet te verhullen, laat het liggen. Kijk naar wat je veroorzaakt hebt." (p.243)
"Ze had ooit eens gehoord dat schuldgevoel volgde op iets wat je gedaan had - je kon je schuldig voelen over bepaald gedrag of een bepaalde daad en er toch van overtuigd zijn dat je in wezen een goed mens was. Maar schaamte zat dieper. Je schaamde je voor wie je was." (p.286)
"'Iedereen beschouwt zichzelf als een genie, tot ze proberen andermans voordeur te openen,' zei ze. Riley lachte. 'Of onder hun douche gaan staan,' zei hij. 'Het warme water is altijd de andere knop, of draait de andere kant op.'" (p.288)
Sommige zijn echt mooi verwoord, andere juist raak in hun neutraliteit of nuchterheid. Ik heb genoten!
1
Reageer op deze recensie
