Kies je voor het bewuste of het onvermijdelijke? Voor rationele rust of voor je hart?

Toen ik vorig jaar Waar de zon de sneeuw raakt uitlas, las ik achterin het boek al de flaptekst van dit tweede deel. Gelijk was ik gefrustreerd, want dit was niet wat ik verwachtte aan het einde van boek 1. En toen moest ik ook nog maanden wachten tot dit tweede deel uitkwam.

Nu was het dan toch zover. Enigszins sceptisch begon ik eraan, maar ik moet zeggen: ze had me heel snel mee! Op pagina 12 bedacht ik me bewust dat ik mijn boosheid al kwijt was Heel mooi hoe ze het verhaal gelijk weer aannemelijk weet te maken!

Mélissa da Costa is een ster in schrijven over moeilijke emoties en kanten van mensen die je misschien liever verborgen houdt. Ze schrijft heel puur en eerlijk. Dat houdt haar boeken realistisch, maar soms ook moeilijk om te lezen. Daar is dit boek zeker geen uitzondering op.

Toch waren er dit keer wel wat kleine plotholes, zoals Ambre die een nieuw nummer heeft, maar wel door Rosalie wordt gebeld? Ook t.a.v. de dwarslaesie moet ik als zorgverlener die ook regelmatig op de dwarslaesie-afdeling komt toch concluderen dat niet alles helemaal klopt. Het is bijvoorbeeld vrij onwaarschijnlijk dat iemand die nog niet voldoende armfunctie heeft om zichzelf te wassen iemand kan slaan.

Maar goed, uiteindelijk zijn dat kleine dingen. Dit tweede boek, waarvan ik na boek één dacht dat het er niet had hoeven komen, is een prachtig verhaal geworden over verdwijnen en gevonden worden. Vluchten en confronteren. Afstoten en aantrekken. Het bewuste en het onvermijdelijke. Hoofd en hart. Een boek dat me aan het denken zet over het leven, de liefde en het lot.

Het was weer een mooie leeservaring! Ik vloog ook echt door het boek heen door de kenmerkende combinatie van dialogen en een meer beschrijvende schrijfstijl. Ook helpt ze je precies genoeg op weg om alle elementen uit Waar de zon de sneeuw raakt te herinneren die je nodig hebt voor dit verhaal. Ik raad dan ook ten zeerste aan om de twee boeken op volgorde te lezen!