Zo knap gedaan!

Potverdorie, wat een verhaal!

Tina de Bruin schrijft met Zeven Brieven over een meisje met een pittige start in het leven. Haar ouders zijn te jong en niet gemaakt voor het ouderschap, ze is van baby af aan veel alleen en er is veel geweld. Met vijf jaar rent ze naar haar opa en oma en uiteindelijk blijft ze daar. Een huishouden waar zeker ook niet alles goed gaat, maar waar in elk geval één warm mens woont.

Voor het grootste deel van het boek heb ik gedacht: wat is dit goed geschreven, maar gelukkig is het fictie. Na ongeveer 80% blijkt dat niet waar, waardoor het boek nog harder raakt en schrijnender is. Toen ik nog dacht dat het fictie was, vond ik het soms bijna overdreven heftig. Nu weet ik wat een enorm geprivilegeerde gedachte dat is. Dat ik me niet kan voorstellen dat het leven (van een kind) zo kan zijn, betekent niet dat het niet zo is!

Tina de Bruin heeft het zo knap opgeschreven! Er staat geen woord te veel en de taal past zo goed bij de diverse leeftijden van het meisje, haar meisje. Ik kan me niet voorstellen hoe het geweest moet zijn om hier allemaal naar terug te gaan en dat ze dat heeft gedaan en zo'n boek heeft opgeleverd is indrukwekkend en verdient eindeloos respect!

En dan heeft ze het ook nog eens niet alleen opgeschreven, maar ook nog ingesproken voor het luisterboek. Je voelt tijdens het luisteren de authenticiteit van het verhaal. Het is een heel bijzonder boek om op je oren te mogen hebben. Een verhaal uit eerste hand van een vrouw die zo hard heeft gevochten voor het leven dat ze nu heeft