Ik had hem te snel door

3,5-4

Het was weer eens tijd om verder te lezen in de serie van Camilla Läckberg! Ik dacht dat het nog niet zolang geleden was, maar het vorige deel (Engeleneiland) had ik toch alweer 2 jaar geleden gelezen. En dat terwijl ik in de recensie had gezet dat ik gelijk verder zou lezen omdat ik Engeleneiland zó goed vond!

Toch is het denk ik goed dat ik dat niet heb gedaan, want dit vond ik helaas een iets minder sterk deel en dat was na zo'n sterk deel vast een teleurstelling geweest. En dit keer was het niet zo erg dat het lang geleden was dat ik over Patrick, Erika en hun familie had gelezen; je werd goed genoeg meegenomen in wat er de vorige delen ook alweer in hun privélevens was gebeurd.

In Leeuwentemmer onderzoekt Patrick de verdwijning van Victoria, terwijl Erika probeert om in gesprek te gaan met Laika. Laika zit in de gevangenis voor de moord op haar man. Twee intrigerende zaken die me gelijk weer aan het boek gekluisterd hielden. Toch was het dit keer niet zo spannend als in eerdere delen. Ik had namelijk veel sneller dan normaal in de gaten hoe het plot in elkaar stak. Dit haalde ongeveer de helft weg van waar Läckberg zo goed in is: namelijk het nagelbijtend spannend houden en je op de juiste momenten kruimeltjes informatie geven tussen diverse dwaalsporen.

Tegelijkertijd was dit boek ook een voorbeeld van haar uitstekende manier van schrijven, want ik was geïntrigeerd hoe ze het een krappe 400 pagina's spannend kon houden als ik al zo goed mee in de gaten kreeg wat het plot zou zijn. En dat lukte! Het voelde een beetje als een kijkje achter de schermen: hoe zet ze een plot op nu ik al weet wat het uiteindelijke eindpunt ongeveer moet zijn?

Desondanks zaten er in dit boek wel een stuk meer open eindjes dan ik van Läckberg gewend ben. Normaal weet ze alles enorm goed aan elkaar te verbinden en als er een cliffhanger is, zit die meestal in het privéleven van Patrick en Erika. In dit geval eindigt de zaak in een cliffhanger en is het zijspoor in de moordzaak niet helemaal naar tevredenheid beantwoord wat mij betreft. De zaak Lasse is nu een beetje een onbevredigend zijspoor geworden dat er echt alleen lijkt te zijn om lezers even uit hun focus/tunnelvisie te halen, maar wat er net zo goed niet in had kunnen zitten.

Kortom: niet het beste boek uit de serie, op naar de volgende haha.