Vraagt headspace, maar wel een aanrader

Deze maand heb ik beide boeken gelezen die M.L. Stedman heeft uitgebracht en potverdorie, wat kan zij tragische verhalen schrijven.

Het licht in de zee vertelt het verhaal van Tom Sherbourne en Isabel Graymark. Zij ontmoeten elkaar wanneer Tom na de oorlog een positie accepteert als vuurtorenwachter van Janus Rock, een vuurtoreneiland in de oceaan waarbij Point Partageuse, het dorp waar Isabel woont, het dichtstbijzijnde vasteland is. Ze trouwen en Isabel gaat mee naar Janus rock.

De verwachting is dat ze snel kinderen zullen krijgen, maar ondanks enkele (prille) zwangerschappen blijft die lang gekoesterde wens onvervuld. Tot vlak nadat hun derde kindje dood geboren wordt een vader en kind aanspoelen met een bootje. De man is dood, maar de baby zeer zeker niet. De keuze die ze maken zal hun leven verrijken en kapot maken.

Net als Een leven zo ver is het verteltempo van het boek niet heel hoog. Stedman schrijft heel beeldend en neemt veel tijd om de omgeving te schetsen. Op zich fijn, want ik ken Australië niet, maar het kost pagina's. Dat is niet erg, maar omdat je de onheil boven het verhaal voelt hangen, vond ik het wel pittig om te lezen.

Ik wilde de wendingen niet waarvan ik wist dat ze in dit verhaal zouden zitten. Toch weet Stedman ze wel heel aannemelijk te maken. Ze legt hierbij heel mooi het verband tussen de breekpunten van zijn kameraden die Tom in de oorlog heeft gezien en het breekpunt van Isabel in haar wanhoop.

Ze schrijft realistisch, uit het leven gegrepen en schuwt thema's die schuren niet. Een sterk plot dat me tot tranen heeft geroerd aan het eind. Het is een aanrader om te lezen, mits je er de ruimte voor hebt in je hoofd.