Lezersrecensie
Kennismaking met Poirot
Het was weer tijd voor de #christiechallenge! Sinds een aantal jaar organiseert @uitgeverijrainbow een speurtocht in de kerstvakantie om een dat jaar door hen uitgegeven boek van Agatha Christie te lezen en mee te speuren naar de moordenaar.
Ook dit jaar deed ik weer mee en ik keek ernaar uit om het eerste boek te lezen waarin Christie haar personage Hercule Poirot introduceert. Toch moest ik even in dit verhaal komen. Dat komt vooral omdat het plot en vooral de setting in het begin nogal lijkt op het verhaal dat we vorig jaar lazen: Het Kromme huis.
Ik moest even over de "serieus?!" heen, want weer ging er een welgestelde oudere dood in een huis en werd het een locked-room-mysterie (letterlijk en figuurlijk haha) waarin een testament een rol speelde. Wat dat betreft is het jammer dat Rainbow deze twee boeken achter elkaar heeft gekozen.
Echter, vanaf het moment dat Poirot ten tonele verschijnt (en dat gebeurt best vlug), heb ik met plezier verder gelezen. Ik kende de naam van dit personage al wel, maar had nog nooit een van de Poirotboeken gelezen. Het is goed te begrijpen waarom deze boeken zo populair zijn; wat een leuk, flamboyant personage is het! Als een wervelwind gaat hij door het huis en het plot.
Dit gaf vaart aan het verhaal en maakte me enthousiast om mee te gaan puzzelen. Ik voelde me vaak net zo onnozel en onwetend als dhr. Hastings. Hij is degene die Poirot vroeg zich met de zaak te bemoeien, maar de snelle schakels die Poirot maakt zijn voor Hastings niet te volgen.
Nou.. hier nog één haha! Ik zat er dan ook weer eens aardig naast met mijn verdenking. Het allerleukste aan de boeken van Christie vind ik dat je als lezer vaak niets kunt afleiden aan hoe personages zich gedragen, maar je het echt moet hebben van hele subtiele details die ze als broodkruimels gedurende het boek laat vallen.
Dit keer had ik er één heel duidelijk te pakken, maar die ene wees me nou net in de verkeerde richting en toen Poirot aan het einde van het boek aan vriend Hastings de aanwijzingen uit de doeken deed, vielen ook bij mij pas de kwartjes.
Al met al weer een fijne kerstvakantie-leeservaring. Tot volgend jaar!
Ook dit jaar deed ik weer mee en ik keek ernaar uit om het eerste boek te lezen waarin Christie haar personage Hercule Poirot introduceert. Toch moest ik even in dit verhaal komen. Dat komt vooral omdat het plot en vooral de setting in het begin nogal lijkt op het verhaal dat we vorig jaar lazen: Het Kromme huis.
Ik moest even over de "serieus?!" heen, want weer ging er een welgestelde oudere dood in een huis en werd het een locked-room-mysterie (letterlijk en figuurlijk haha) waarin een testament een rol speelde. Wat dat betreft is het jammer dat Rainbow deze twee boeken achter elkaar heeft gekozen.
Echter, vanaf het moment dat Poirot ten tonele verschijnt (en dat gebeurt best vlug), heb ik met plezier verder gelezen. Ik kende de naam van dit personage al wel, maar had nog nooit een van de Poirotboeken gelezen. Het is goed te begrijpen waarom deze boeken zo populair zijn; wat een leuk, flamboyant personage is het! Als een wervelwind gaat hij door het huis en het plot.
Dit gaf vaart aan het verhaal en maakte me enthousiast om mee te gaan puzzelen. Ik voelde me vaak net zo onnozel en onwetend als dhr. Hastings. Hij is degene die Poirot vroeg zich met de zaak te bemoeien, maar de snelle schakels die Poirot maakt zijn voor Hastings niet te volgen.
Nou.. hier nog één haha! Ik zat er dan ook weer eens aardig naast met mijn verdenking. Het allerleukste aan de boeken van Christie vind ik dat je als lezer vaak niets kunt afleiden aan hoe personages zich gedragen, maar je het echt moet hebben van hele subtiele details die ze als broodkruimels gedurende het boek laat vallen.
Dit keer had ik er één heel duidelijk te pakken, maar die ene wees me nou net in de verkeerde richting en toen Poirot aan het einde van het boek aan vriend Hastings de aanwijzingen uit de doeken deed, vielen ook bij mij pas de kwartjes.
Al met al weer een fijne kerstvakantie-leeservaring. Tot volgend jaar!
1
Reageer op deze recensie
