Smaakt naar meer!

Een debuut ga ik altijd zo lekker onbezonnen in, omdat ik nog geen verwachtingen heb. Soms valt het dan tegen, maar regelmatig kom ik echt pareltjes tegen.

Zo ook deze verhalenbundel van Marko de Jong. Hij wilde graag een boek schrijven, maar een verhaal groot genoeg voor een volwaardig roman kwam niet van de grond. Daar vocht hij tegen tot iemand hem vroeg waarom het per se maar één verhaal mocht zijn. Zichzelf toestaan korte verhalen te schrijven bleek precies te zijn wat hij nodig had om aan het schrijven te komen.

Gelukkig maar, want hij heeft 19 mooie verhalen geschreven over liefde, rouw, eenzaamheid en (gedachten aan) zelfdoding. Hierbij dus ook gelijk de trigger warning voor het boek. Zorg goed voor jezelf en lees deze verhalen alleen als je er ruimte voor hebt.

De verhalen zitten knap in elkaar. Zeker in de eerste helft worden in de verhalen bijna geen namen genoemd; niet van personen en niet van plekken. Je leest over 'ik' en 'jij'. Het is mooi om te zien dat de schrijfstijl toch beeldend kan zijn, zonder dit soort concrete kenmerken. Je maakt je op een andere manier een voorstelling van de personages en het kan toch raken.

Zelfs tijdens het lezen vroeg ik mezelf meermaals af hoe ver de plaatjes die ik maakte van de 'ik' en 'jij' af zouden wijken van anderen die het boek leest. Ik denk dat iedereen de verhalen toch een beetje in het perspectief van zijn/haar leven schuift. In mijn geval denk ik dat er meer 'ikken' vrouwelijk zijn geweest dan voor een mannelijke lezer bijvoorbeeld.

Vanaf de tweede helft van het boek valt op dat thema's terug beginnen te komen. De eerste één of twee keer dacht ik: nou niet gemakzuchtig worden en een setting herhalen. Dat kwam ook omdat de eerste keer dat het gebeurde de gelijkenis opvallend was, maar de naam en omgang met de situatie van een persoon waarover ik net gelezen had anders.

Later besefte ik Anna/Anne is gewoon een typfout geweest en dat verschil zit hem erin dat ik de perspectieven verkeerd aan elkaar heb gekoppeld. De verhalen daarin pasten namelijk juist heel goed in elkaar en vond ik het echt iets toevoegen. Het is heel tof om de verhalen zo van meerdere kanten te kunnen bekijken.

Omdat alle verhalen een 'ik' en 'jij' als hoofdpersoon hebben, stopte ik iedere paar verhalen wel even met lezen. Even het palet schoonmaken en ruimte maken om nieuwe kleuren (emoties en verhalen) te koppelen aan ik en jij. Daar sta ik helemaal achter, maar toen ik eenmaal ontdekte dat er verhalen terugkwamen, vond ik het bijna jammer dat ik het boek niet in één ruk had gelezen om alle details nog scherp te hebben.

Naast de ruimte voor emoties in de verhalen staan er een aantal keer ook heel rake inzichten of observaties in. Bijv op p.30: " Willen ze het beste voor Rick of het hoogst haalbare?"

Tot slot vertelt Marko de Jong aan het begin van het boek dat hij geïnspireerd is door diverse artiesten. Toen dacht ik nog: noem ze dan ook! Ik was ongeduldig, want dat komt aan het einde zeker. Sterker nog, Marko heeft een Spotifylijst gemaakt met de muziek. Persoonlijk had ik die aan het begin wel willen hebben. Dan had ik tijdens of na ieder verhaal het lied even opgezet.
Edit Review