Niet mee lijden, wel meeleven

Wederom mooi om de verhalen van Heleen Lameijer over de zorg, die ze geeft en ontvangt, te horen. Dit keer was ik iets minder geraakt dan door de enorme urgentie die ik voelde in het eerste boek, waarin de covidcrisis maar ook de band van Heleen met haar oma een centrale rol spelen. Ditzelfde gevoel kwam ik nu vooral tegen bij het hoofdstuk over het ongeluk en het hoofdstuk over Heleens bevalling.

Dat is dan ook direct het enige wat ik op het boek "aan te merken" heb, want verder was het weer een hele fijne ervaring om naar Heleens verhalen over voornamelijk haar werk als SEH-arts te luisteren.

Ik las ergens dat iemand het een bij vlagen te moraliserend boek vond. Dat had ik zelf helemaal niet. Misschien is het omdat ik zelf zorgverlener ben, maar ik vind het juist fijn hoe Heleen zegt waar het op staat en wat zoveel zorgverleners herkennen. Op een hele toegankelijke manier maakt ze het grote publiek deelgenoot van haar realiteit, waarbij ook vraagstukken als de invloed van de huidige 24uursmaatschappij op de zorg en het filmen van ernstige situaties ter sprake komen.

Ik vind het mooi hoe Heleen grote verhalen in weinig woorden weet te vangen en hoop dat ze nog lang doorgaat met het delen van haar belevenissen en ervaringen.

Tot slot vond ik het inspirerend om te lezen hoe Heleen en haar partner Bas soms een kaarsje branden voor een patiënt om deze heel bewust nog even de revue te kunnen laten passeren en van daaruit ook los te kunnen laten om ruimte te maken voor hun eigen leven. Dat ritueeltje neem ik mee in mijn achterhoofd, net als Heleens rake omschrijving van het verschil tussen mee lijden en meeleven