De impact van generationeel trauma

Alles wat er is vertelt het verhaal van Mira, haar moeder Anne en oma Johanna. Anne is een van de twaalf kinderen van Johanna, maar het noodlot heeft de familie nogal getroffen. Meerdere kinderen hebben het moeilijk en in de jaren '80 plegen drie van hen zelfmoord. Daar wordt nooit meer over gesproken.

Maar dat betekent niet dat het niet voelbaar is en niemand er last van heeft. Zo is Anne niet meer in staat verbinding te maken; niet met haar overige broers/zussen maar ook niet met haar dochter. Mira kan er steeds slechter tegen en alles komt in een stroomversnelling voor haar als Anne ernstig ziek blijkt.

Inge Duine weet prachtig in woorden te vatten hoe niet uitgesproken pijn in je lijf zakt. Het verbaasde me dan ook niet toen uit het dankwoord bleek dat ze bekend is met craniosacraaltherapie.

Door haar vlotte schrijfstijl en rake verwoordingen trok ze me binnen no time het verhaal in. Ik vloog door de pagina's en ook als ik even moest stoppen met lezen, had ik de smaak zo weer te pakken. Nog even extra omdat het boek speelt in de plaats waar ik ben opgegroeid. Een feest der herkenning, ondanks het zware onderwerp.

Sowieso is Duine er goed in geslaagd om het boek niet te zwaar te maken, zonder aan het plot te kort te doen. Alleen vond ik wel dat er op een gegeven moment (laatste eenderde, laatste kwart) wat veel herhaling in zat. Misschien is dat omdat ik heel bekend met de invloed van niet uitgesproken woorden op het lijf, maar op een gegeven moment dacht ik: ja, nu heb ik hem wel.

Maar dat is dan ook eigenlijk het enige dat ik heb "aan te merken" op dit boek. Het is een sterk verhaal over familiebanden, generationeel trauma en de kracht die het kost om daar doorheen te breken. Een aanrader!