Respect!

Wat ben ik toch altijd onder de indruk van dit soort ervaringsverhalen van hulpverleners. In maart las ik Dit vergeet ik nooit van dezelfde auteur en later bleek dat de tweede bundeling interviews waarvan dit de eerste is. In de verkeerde volgorde geluisterd dus, maar dat maakt bij dit soort boeken gelukkig precies niks uit.

Politiemensen zien veelal de lelijkste kant van ons mensen en je daar menselijk en empathisch naar blijven opstellen, met alle risico's die dat helaas ook geeft, is een vak apart. Hoe bewaak je je eigen hart zonder hard te worden?

Dit boek vertelt de verhalen van agenten over de zaak die of het moment dat ze nooit meer zullen vergeten: van de melding van reanimatie van je eigen vader, via heftige verkeersongelukken tot nare arrestaties. Het boek laat zien hoe veelzijdig en zwaar het vak is en hoe erg agenten afhankelijk zijn van instinct, onderbuikgevoel en intuïtie.

Daarnaast geven meerdere politiemensen in het boek aan dat het grote publiek veelal denkt dat de politie er alleen is om criminaliteit te beteugelen, maar dat ze met hun verhalen willen laten zien: politiewerk is 20% boeven vangen en 80% hulpverlenen.

Net als in Dit vergeet ik nooit vind ik het heel goed dat er in zoveel verhalen aandacht is voor de grote hoeveelheid politiemensen die trauma's oplopen en hoe de cultuur binnen het politiecorps gelukkig is veranderd van een enorme machocultuur naar een cultuur waarin debriefen en praten over emotie een plek heeft. En hoe belangrijk dat is!

Tegelijkertijd vond ik in dit boek net iets meer dan in de andere dat er makkelijk wordt gemopperd op andere hulpverlenende instanties. Ik snap echt de frustratie en daar mag ook zeker woorden aan gegeven worden, maar ik vond het een wat eenzijdig verhaal.

Maar zeker weer heel interessant! Ik ben meermaals volgeschoten tijdens het luisteren en heb diep respect voor het werk dat al deze mensen doen!