Wat ben ik aan het lezen?

Als ik deze recensie in één woord moet samenvatten: het hele boek heb ik gedacht 'wat ben ik aan het lezen?', maar ik heb genoten van de mooie zinnen.

De laatste eilanders was het tweede boek van onze Harpers boekenclub. De kaft vind ik echt prachtig en de synopsis klonk intrigerend, dus ik had veel zin om aan het boek te beginnen. De laatste eilanders vertelt het verhaal van Azra, Deniz en Ibrahim. Ze groeien op op Ada Kaleh, een klein eiland in de Donau. Het is een kleine Islamitische enclave in Roemenië. Lang met rust gelaten, maar nu het communisme oprukt, stijgt de onrust.

Het verteltempo van het boek ligt laag en hoewel het De laatste eilanders heet vond ik het verdwijnen van het eiland uiteindelijk maar een klein onderwerp in het plot. Het verhaal ontwikkelt zich toch vooral rondom de band tussen Azra, Deniz en Ibrahim en hun onderlinge verhoudingen. Ik had verwacht een verhaal over een volk te lezen en kreeg eigenlijk vooral een verhaal over hun vriendschap en liefde. Een verhaal waarin wel een hoop interessante thematiek zit, zoals identiteitsbepaling, eigenheid, groepsdruk, ontluikende liefde en jaloezie.

De politiek rondom het verdwijnen van het eiland ontwikkelt zich wel wat daaromheen, maar het bleef allemaal vrij vaag en gefragmenteerd. Hierdoor pakte het verhaal me niet en ben ik het volledige boek blijven denken: Wat ben ik nou eigenlijk aan het lezen?

Het is niet dat het slecht las, want als ik eenmaal aan het lezen was, gingen de bladzijden snel voorbij, maar ik voelde geen impuls om het boek op te pakken en heb er voor mijn doen lang over gedaan.

Wel zitten er veel mooie zinnen in, zoals:

"Hij verstond alleen 'vuurpijlen' en
dat was genoeg voor een tiener met zin in het leven. De toekomst strekte zich uit tot de grenzen van hun dagdromen." (p.15)

"Het was haar vroegere herinnering. Alleen dat geluid, het raspen van zijn stem toen zijn longen leeg waren, maar zijn verdriet nog lang niet." (p.39)

"'Dat heet opgroeien', zei haar vader in een van zijn melancholische buien achter de waterpijp. 'Of je moet er nooit aan beginnen, of je moet er nooit mee ophouden.'" (p.89)

Kortom: vaag verhaal, wel mooie taal.