Sterk begin, maar geen typische Nesbø

Na eerder een verhalenbundel van Jo Nesbø te hebben gelezen — en tussendoor zijn “klassieke” thrillers — voelde Rateiland meteen anders. Dit is geen typische Nesbø zoals je hem kent van zijn psychologische Scandinavische thrillers. In plaats daarvan krijg je een meer vervreemdende, bijna sciencefictionachtige wereld voorgeschoteld. Dat vormt ook de rode draad door de vijf verhalen.

De kern van de bundel ligt voor mij in een wereld die misschien dichterbij is dan we denken. Denk aan pandemieën, oorlogen en hoe de mens zich daarin gedraagt. Dat maakt het concept interessant, maar de uitwerking verschilt sterk per verhaal.

De verhalen voelen soms alsof ze los van elkaar staan, maar tegelijkertijd hadden ze ook in één groter geheel kunnen passen. Mijn voorkeur ging duidelijk uit naar de kortere verhalen. Versnipperaar sprong er voor mij echt uit: sterk, scherp en precies goed qua lengte. Ook het openingsverhaal Rateiland is indrukwekkend, al is het meteen het langste verhaal van de bundel.

Wat het boek mist, is de spanning die je normaal van Nesbø verwacht. Het is beklemmend, zeker, maar nergens echt spannend. Daardoor voelt het meer als een slow read dan als een pageturner.

Niet alle verhalen werken even goed. Cicade, Serum en Zwart Paard vielen voor mij duidelijk minder in de smaak, waardoor het geheel wat onevenwichtig aanvoelt. Richting het einde merkte ik zelfs dat ik moeite kreeg om door te lezen.

De stijl is herkenbaar Nesbø, maar in deze korte vorm en met deze thematiek mist het voor mij de impact die zijn andere werk wél heeft. Het boek bleef daardoor ook niet echt hangen.

Conclusie:
Rateiland is een interessante, maar wisselvallige verhalenbundel die vooral liefhebbers van tragere, meer filosofische verhalen zal aanspreken.

⭐ Rating: 2/5
Aanrader als je houdt van een vervreemdende slow read — maar verwacht geen typische Nesbø-thriller.