Niet het verhaal dat het beloofde

Na het dichtslaan van Hey ma, ik ben het John de Wolf bleef vooral teleurstelling hangen. Ik verwachtte een ontroerend, persoonlijk verhaal over het omgaan met een dementerende moeder, maar kreeg in plaats daarvan vooral een autobiografisch portret van John de Wolf.

Het boek begint veelbelovend: de moeder staat centraal en er zijn passages over haar jeugd en de manier waarop dementie binnensluipt in het gezin. Maar naarmate het verhaal vordert, verdwijnen die lijnen steeds meer naar de achtergrond. Wat overblijft is een boek dat zich voornamelijk richt op John de Wolf zelf, zijn leven en zijn carrière.

De vorm maakte het lezen voor mij lastig. Het vertelperspectief wisselt regelmatig: soms is John aan het woord, dan weer zijn vrouw of zijn kinderen. Die switches halen me uit het verhaal en maken het moeilijk om emotioneel echt betrokken te raken.

De schrijfstijl past wél bij wat het uiteindelijk blijkt te zijn: een sportbiografie. Rauw, eerlijk en fragmentarisch, precies wat je verwacht bij een boek over een voetballer. En daar wringt het ook: als voetbalboek werkt het, als boek over verlies, zorg en dementie niet.

Het raakte me niet, en dat vind ik misschien nog wel het meest jammer. Juist omdat het onderwerp zoveel potentie heeft, blijft het gevoel hangen dat dit een ander boek had kunnen (of moeten) zijn.

Conclusie:
Ik zou dit boek aanraden aan liefhebbers van sportbiografieën, maar niet aan lezers die zoeken naar een indringend verhaal over het omgaan met een dementerende ouder. De mismatch tussen verwachting en inhoud doet het boek uiteindelijk de das om.

Rating: 2/5
Een degelijk voetbalboek, maar niet het verhaal dat het beloofde te zijn.