Intrigerend idee, maar te afstandelijk uitgewerkt

Conclaaf begon voor mij vooral traag. De spanningsboog kwam maar moeilijk op gang en door de lange, beschrijvende passages verloor het verhaal regelmatig zijn grip. Het idee is sterk, maar de uitwerking wist me niet constant te boeien.

In de kern draait het boek om het kiezen van een nieuwe paus, maar vooral om de onderlinge verdeeldheid binnen het geloof en de macht die daarmee gepaard gaat. Wat gebeurt er wanneer de meest voor de hand liggende kandidaat een geheim blijkt te hebben dat het pausschap kan ondermijnen? Vanuit die vraag wordt het hoofdpersonage gedwongen tot moreel lastige keuzes, waarin geloof, plicht en geweten botsen.

De setting is volledig beperkt tot het Vaticaan. Dat maakt het verhaal overzichtelijk en gesloten, wat op papier goed werkt. In de praktijk voelde het voor mij soms te geïsoleerd, alsof het verhaal zichzelf opsloot in zijn eigen wereld.

Lomeli is een interessant personage: ervaren, bedachtzaam, maar zichtbaar onwennig in zijn rol als deken. Zijn morele kompas staat scherp afgesteld, en ergens voelde hij zelfs als een betere paus dan de kandidaten waarover gestemd wordt — al blijft dat natuurlijk een gedachte-experiment.

Het plot zag ik grotendeels aankomen, wat de spanning niet ten goede kwam. Het einde verraste me wel, maar voelde voor mij niet helemaal passend bij de rest van het verhaal. Het leek bijna uit een ander boek te komen.

De schrijfstijl is uitgesproken literair en soms onnodig complex. Misschien past dat bij een historische thriller of roman, maar het zorgde er bij mij voor dat de emotionele afstand bleef. Het boek raakte me niet, en dat maakte de leeservaring uiteindelijk wat vlak.

Conclusie:
Conclaaf is een boek met een interessant thema en een sterke setting, maar vraagt veel geduld van de lezer. Verwacht je een spannende thriller, dan kom je bedrogen uit.

Rating: 3/5
Voor lezers met interesse in geloof, macht en trage historische romans — minder geschikt voor wie op zoek is naar echte spanning.