Raadselachtig debuut

‘Klimaatcantate’ is de debuutroman van Eppo Leon. Een schrijver waar niks over te vinden is behalve dat hij in een vervallen hutje in de verlaten bergen van Costa Rica zich wijd aan ledigheid en literatuur. En dat hij tijdens het schrijven af en toe met een machete opdringerige slangen en schorpioenen dood. Niet heel geloofwaardig en ik verwacht dan ook dat het hier gaat om een schrijver die onder een pseudoniem heeft uitgebracht.

In het verhaal staat klimaat en muziek centraal en het speelt zich af van 1972 tot 2051. Het verhaal bestaat uit vier delen die ieder een bepaalde periode beslaan. Het boek sprak mij aan omdat het zich zowel in het verleden, heden als de toekomst af speelt. De tijdspanne van bijna 80 jaar blijkt echter een vrij lange periode waardoor sommige gebeurtenissen met voldoende diepgang worden beschreven en andere slechtst vluchtig benoemd.

Het verhaal begint met de personages Ernest Schwarz, een beroemde componist en Adam Scheltema, schrijver van columns die interesse in het klimaat ontwikkeld. Hun paden kruizen met die van Pauline Berg, een jonge sopraan waar de beide mannen in geïnteresseerd zijn. Later wordt er kennis gemaakt met de dochter van Pauline; Quinta. Quinta gaat mee op missie van Greenpeace om de walvissen te beschreven. Ze richt de EYO op waar, op een later moment in het boek, haar functie over wordt genomen door Gretha Thunberg.

De schrijfstijl in het eerste deel van het boek komt belerend over. Ook zijn de personages hier ontzettend vol van zichzelf en hun blik op de kunsten van het leven. Geen personages om iets positiefs voor te voelen, maar wellicht is dit precies de bedoeling? Het laatste deel leest vlot en hier neemt het verhaal een verassende wending wanneer de schrijver en dit boek een rol gaan spelen. De schrijver evalueert hier met enige kritiek en zelfspot zijn eigen boek waardoor de vraag opspeelt wat nou eigenlijk de boodschap is, en in hoeverre die serieus genomen moet worden. Feit en fictie wordt met elkaar verweven, zowel personen als gebeurtenissen als groeperingen worden hiervoor gebruikt. Niet geheel onbelangrijk; het boek bevat grote stukken onvertaald Duits en Engelse tekst. Ook zijn er nog wat korte dialogen in andere talen maar die lijken niet noodzakelijk om het verhaal te begrijpen.

Ik heb het idee dat ik het niet helemaal heb begrepen, maar ik kan er mijn vinger niet opleggen. Ik blijf met veel vragen achter waaronder de boodschap en de schrijver. Is het een debuut van een schrijver met plankenkoorts of is het een boek van een oude rot in het vak die iets in een ander genre wilde uitbrengen? Helaas zullen we het (nog) niet weten.