‘Zij die anders zijn brengen een samenleving vooruit, geven haar kleur’ -Een echte eye-opener

Confetti regen is het debuut van Splinter Chabot en beschrijft de worstelingen van Wobie. Wobie krijgt langzaam het gevoel dat hij anders is dan zijn broers en anders dan zijn leeftijdsgenoten. We lezen in dit boek de reis die Wobie maakt naar het ontdekken van zichzelf en de strijd die dat hem oplevert om hier open over te zijn tegen zijn gezin. Ondanks dat de hoofdpersoon Wobie heet is het een autobiografie en beschrijft het weg tot aan de coming-out van Splinter zelf.

Persoonlijk heb ik met gemengde gevoelens het boek dichtgeslagen. Ik vind het onderwerp en de boodschap van het boek ontroerend en belangrijk. Het boek is toegankelijk geschreven en het zou zeker gestimuleerd moeten worden onder jongeren om dit boek te lezen om zichzelf beter te begrijpen. Maar juist ook om klasgenoten te begrijpen die zich misschien anders voelen dan de rest. Ik ben docente dus ik vond alle stukken over het gedrag van Wobie in de klas, dat als snel wordt afgeschreven als ‘anders’ en ‘irritant’ erg interessant. Daarom is dit boek zeker ook voor professionals die werken met kinderen en jongeren is het een mooi middel om gedrag dat afwijkt te verklaren.

Maar ik ben door het boek heen geraasd en ondanks dat het wel zwaar onderwerp is voor mij niet echt diepgaand geschreven is. Misschien is het voor mij persoonlijk iets te toegankelijk. Het boek is opgedeeld in drie delen; Wobie zijn tijd op de basisschool, middelbare school en op de universiteit. Vooral in het eerste deel zit je heel erg in de belevingswereld van het kind door mee te worden genomen in zijn gedachten en uitspraken. Ik verplaats mij dus wel helemaal in het kind Wobie maar daardoor werd het een beetje te simpel en had ik dus ook iets meer het idee dat ik een boek voor kinderen aan het lezen was. Daarnaast vind ik dat Splinter prachtige metaforen gebruikt zoals natuurlijk confetti regen die de gevoelens van Wobie mooi omschrijven. Maar deze vond ik steeds meer toenemen richting het einde van het boek waardoor het er op het einde iets te veel werden.

Maar het verhaal heeft echt een boodschap die je bij blijft. 'Zelfs als iedereen in je omgeving het prima vindt wat je doet of hoe je bent, dat je anders bent, toch zul je enorm worstelen. Omdat je er niet zelf voor hebt gekozen.' En ik hoop dat velen deze boodschap nog mogen lezen in het boek van Splinter.