Mager plot met grote beloftes

Een dark academia waarin de hoofdpersoon niet de held is in het verhaal, maar waarbij een magische school en dreigend gevaar centraal staat? Je weet dat ik zo’n boek niet kan laten liggen. Muren van Steen en Bloed (en de wederom mooie editie van Boekerij) belooft ontzettend veel goeds, maar kan het zijn belofte ook waarmaken?

Vic Wood ontdekt dat haar broertje Henry lid wil worden van het Acheron Genootschap, het heksengenootschap waar haar moeder ook bij zat en dat is opgericht om de doden op afstand te houden. Omdat ze bang is dat haar broertje net als haar moeder zal verdwijnen, besluit Vic met Henry mee te gaan naar Kasteel Avalon, het fort van het genootschap en de plek waar hij aan zijn opleiding moet beginnen.
Buitenstaanders zijn er niet welkom. Vic moet vechten om te blijven en ontdekt ondertussen dat haar moeder banden had met het Broederschap van Mann, dat erop gebrand is het Acheron Genootschap te vernietigen. De twee organisaties staan op voet van oorlog en de moeder van Vic en Henry zou hiervan weleens de aanstichter kunnen zijn geweest.

Allereerst de personages: Ik voelde met hen allemaal geen klik, behalve Sarah, die relatief weinig in het verhaal voorkomt. Hoofdpersoon Vic is een powerwoman: Ze kan vechten, haar mannetje staan en is niet ‘de uitverkorene’ in het verhaal, wat een leuk en interessant perspectief bood. Helaas kon ik me totaal niet in haar verplaatsen, snapte haar keuzes en de relatie met de mensen om haar heen niet en vond ik haar ook niet per se sympathiek. Daarnaast is de band die ze met mensen opbouwt soms totaal ongeloofwaardig. De enemies-to-lovers trope met Xan komt volledig uit de lucht vallen en is voor de lezer niet echt te begrijpen, ze hebben namelijk totaal geen klik, en de band met haar broertje wordt wel benoemd, maar niet gevoeld. Het is het tegenovergestelde voorbeeld van ‘show don’t tell’.

De plot is simpel, maar wederom niet zo boeiend. Henry en Vic worden in het eerste hoofdstuk al meegenomen naar Avalon, en om een waardeloze reden mag Vic – ondanks dat ze geen magie heeft – meedraaien op school. Daar dreigt het gevaar, dat uiteindelijk uitmondt in een strijd. Ja, het laatste hoofdstuk is dan wel ontzettend interessant, maar daar valt het plot helaas niet mee te redden. Desondanks laat het veel ruimte over voor een serie en wordt de dreiging van binnenuit wel op scherp gezet.

Over de schrijfstijl van Liza Anderson heb ik weinig aan te merken, en ook de vertaling is goed gedaan. Ik denk wel dat er teveel gebruik wordt gemaakt van ‘show don’t tell’, en ook aan de romantische scenes (als je het dat überhaupt kan noemen?) mag geschaafd worden (of weggelaten, het voelde enorm geforceerd).

Concluderend kun je stellen dat ik niet enorm weggeblazen was door Muren van Steen en Bloed. De plot is matig en hoewel het einde veel goed maakt, voelde ik geen binding met de personages. De schrijfstijl is prima en Anderson heeft veel in haar mars, maar het voelde als een eerste versie van iets dat zoveel toffer had kunnen zijn.