Tussen piramiden en verantwoordelijkheid.

Met De laatste profeet op Gliese bewijst Han Peeters dat een derde deel niet alleen een voortzetting hoeft te zijn, maar ook probleemloos op eigen benen kan staan. Dit boek is toegankelijk voor nieuwe lezers, terwijl trouwe volgers van de serie juist extra diepgang zullen herkennen in thema’s en personages.

OrlandO en Elise keren terug naar de aarde en laten 1.700 mensen achter op de exoplaneet Gliese, met de opdracht een hogere beschaving op te bouwen. Die keuze alleen al zet de toon voor een verhaal dat draait om verantwoordelijkheid, leiderschap en onzekerheid. Peeters kiest niet voor groots spektakel, maar voor een bedachtzame, bijna filosofische benadering van sciencefiction.

Een sterk element in het boek zijn de raadsels die Gliese omringen. De half voltooide piramiden – onmiskenbaar echo’s van de Egyptische – roepen vragen op over macht, geloof en achtergelaten kennis. Het later ontdekte ondergrondse rijk vergroot het mysterie en geeft het verhaal een extra laag. Peeters laat deze puzzels bewust open, wat de lezer uitnodigt om mee te denken in plaats van passief te consumeren.

De focus verschuift grotendeels naar Marjolein en Niels, die belast zijn met het dagelijks bestuur van de planeet. Hun worsteling om voedselproductie, orde en rust te bewaren voelt verrassend realistisch. Juist in deze praktische problemen toont Peeters zijn kracht: beschaving ontstaat niet door grote idealen alleen, maar door logistiek, samenwerking en vertrouwen. De spanningen onder de Glienezen zijn subtiel, maar voortdurend aanwezig.

De schrijfstijl is helder en rustig, met voldoende ruimte voor reflectie. Wie op zoek is naar snelle actie zal dit deel misschien ingetogen vinden, maar lezers die houden van ideeën-gedreven sciencefiction zullen juist genieten van de gelaagdheid. De laatste profeet op Gliese stelt vragen over vooruitgang, geloof en de rol van de mens als ‘brenger van beschaving’, zonder belerend te worden.

Dit derde deel is een doordachte en originele sciencefictionroman die zowel zelfstandig als binnen de serie overtuigt. Han Peeters laat zien dat de grootste mysteries niet altijd buitenaards zijn, maar vaak menselijk van aard.