Een verhalen waarin weemoed aanwezig is, maar vooral optimisme en vrolijkheid.

Arme Tak is een verhalenbundel waarin je kunt kijken in het leven van de auteur. Is het fictie of non-fictie is de vraag die in me opkwam tijdens het lezen? Dat doet niets af aan het feit dat het van A tot Z genieten is geweest van hetgeen ik las.

Voor in het boek staat een quote van Baudelaire: Le beau est toujours bizarre. Het mooie is altijd onwerkelijk of afwijkend.
Baudelaire wilde hiermee benadrukken dat echte schoonheid ontstaat wanneer het per toeval ontdekt wordt en niet wanneer men er naar op zoek gaat of wil creëren.
Deze bundel had geen mooiere inleiding kunnen hebben dan deze quote van Baudelaire!

Het eerste verhaal in deze bundel, De Bugatti's van mijn moeder werd eerder opgenomen in een verhalenbundel met bijdragen van verschillende auteurs, die samengesteld was door Ronald Giphart: Moeders – verhalen van hun zonen. Mooi om het hier op zo'n prominente plaats terug te zien samen met zijn eigen verhalen. Dat voelt ook beter!

In IJzerkruid beschrijft hij zijn ervaringen wanneer hij pianolessen krijgt van Eloïse Verveine; ze woonde met haar zuster niet ver van zijn ouderlijk huis. Na een onprettige ervaring gaat zijn moeder met hem terug naar het adres van de 'zussen'.
'Waar is uw vriendin?' 'Mijn zuster zult u bedoelen.' 'Mijn zoon komt hier niet meer op les.'
Wanneer zijn moeder en hij jaren later in een natuurwinkel in Brussel op een van de laden 'Verveine, IJzerkruid' zien staan, denken ze allebei terug aan deze 'zusters'. IJzerkruid was een betere achternaam voor Eloïse geweest!

In 'Een appeltje voor de dorst' lees je over het gezin:
'Mijn ouders hadden geen geld. Ik ben opgevoed met de gedachte dat een mens zich gelukkig mag prijzen als hij zijn huur kan betalen, dagelijks brood kan kopen en af en toe een onsje kaas. Rijkdom had volgens mijn ouders niets met geld te maken, maar alles met cultuur. Dus werd er gelezen en gemusiceerd en weinig geld verdiend.'

Al deze verhalen gaan over de liefde die de auteur ervaren heeft in het gezin waarin hij opgroeide en over de levenslessen die hij leerde.
De vierentwintig verhalen zijn geschreven op een soms weemoedige toon, maar vooral het optimisme en vrolijkheid voeren hier de boventoon. De manier waarop Jan de Rooy naar zijn omgeving kijkt en dat wat hij ziet op luchtige en vlotte manier beschrijft, zorgt er voor dat je hier en daar zelf ook even nadenkt over je eigen handelen en denken.

Arme Tak is een onderhoudende verhalenbundel, die niet mag ontbreken bij de liefhebber van verhalen met een onderliggende boodschap, zonder dat ze belerend zijn.