Lezersrecensie

Dat smaakt naar meer!


Mieke Schepens Mieke Schepens
11 mrt 2020

Het boek start met een proloog waarin duidelijk wordt gemaakt waar de schoen wringt; waarom werd Tessa nooit gemist bij haar verdwijning en waarom was er niemand die haar op liet sporen?

Het verhaal wordt verteld uit het perspectief van Lowina de Jong die nu al een paar jaar werkzaam is bij het recherchebureau. Ze is zich steeds meer aan het bekwamen met betrekking tot de ins en outs van deze baan.

Lowina weet inmiddels dat Robbie Corbijn niet is wie hij pretendeert te zijn.

“Hoewel Robbie beweerde dat hij politieman was geweest had er nooit iemand met die naam bij het korps gezeten. Er bestond wel een Robert Antoine Corbijn, maar die was naar Australië geëmigreerd. Ruim een jaar geleden ramde een vrachtwagen beladen met betonblokken zijn auto frontaal. Er was bijna niets meer van hem over.”

Iemand belt aan wanneer Robbie niet op kantoor aanwezig is en vraagt naar John van Keeken. Lowina gaat op onderzoek uit en vindt een John van Keeken op foto’s van een lagere school in het Zeeuwse Heinkenszand. Ze herkent hem als Robbie Corbijn.

De auteur heeft een prettige schrijfstijl, gebruikt geen moeilijke woorden in de niet te lange zinnen en weet de spanning na een dipje hier en daar, door goede een plottwist weer op een hoog peil te krijgen. De dialogen lezen heel natuurlijk; het lijkt alsof je naar levende mensen luistert en niet alsof je over personages uit een boek leest.

In ‘De man die zijn geweten ontlastte’ tref je veel overeenkomsten aan met de realiteit, zoals er in het werkelijke leven ook overlopers van de recherche naar de maffia bestaan.

“Ik ken hem van vroeger. Er was een moordzaak. Een Utrechtse crimineel met een toppositie in de onderwereld was in zijn huis vermoord. We arresteerden een verdachte. Maar de man bleek onschuldig. De eigenlijke dader, het brein achter de moord, was mijn collega, een leidinggevende.
‘Wat? Een politieman?’
Robbie knikte triest.”

Het leven van Lowina verandert in de laatste hoofdstukken enorm, maar ze slaat ze er zich kranig doorheen!
Het open einde is zonder meer verrassend te noemen en het maakt de lezer zeker benieuwd naar het volgende deel.

Ik heb ‘De man die zijn geweten ontlastte’ graag gelezen.

Reacties

Meer recensies van Mieke Schepens

Boeken van dezelfde auteur