4,5/5* Een aanrader!

Meteen al in het eerste hoofdstuk merk je dat de stoere Elke niet zo stoer is als ze zich voordoet. Wil kijkt er doorheen en op die manier kunnen ze samen verder.
Het verhaal wordt verteld uit het gezichtspunt van Wil; het speelt zich af in het heden met flashbacks naar het verleden.
Ze heeft inmiddels geleerd dat iedere vriendschap voorwaardelijk is; vriendschap tussen mensen is niet vanzelfsprekend onverwoestbaar en liefde geven en ontvangen gaat niet altijd van een leien dakje.

“Ze kende Elke sinds ze op haar zestiende naar België verhuisde. Elke woonde in het huis dat tegen dat van hen aanleunde. Hun moeders werden razendsnel vriendinnen, dus werd van hen hetzelfde verwacht.”

Ondanks het verschil in leeftijd trekken Elke en Wil met elkaar op, soms tegen beter weten in.

Wil had geen gemakkelijke jeugd; ze bracht een groot gedeelte van haar kindertijd door in een café waar haar ouders kind aan huis waren.

“Wanneer ze moe werd, legde ze haar hoofd op de harde, lederen leuning van de bank en probeerde wat te slapen. En al die tijd keken haar vader en moeder niet één keer naar haar om. Tijdens die lange avonden vormde zich een beeld in haar hoofd van volwassen zijn: je deed wat je wilde, maar er was ook niemand die zich om je bekommerde. Vrijheid had een prijs. En die prijs was eenzaamheid.”

Ook Elke is niet de vrolijke flapuit die steeds staat te lachen. Wil kent een andere kant van haar: in haar zit een duistere afgrond waar je niet bij kunt komen.

Ik las het verhaal van deze twee vrouwen en werd er tot diep in mijn ziel door geraakt.
Ook was ik heel blij om te lezen hoe het verhaal eindigt. Eindigt het verhaal daar eigenlijk wel, of is het een nieuw begin?

Op de laatste bladzijde:

“At times I’m truly terrified
cause dope and booze don’t help to hide
they’re used to mask a weakling’s hurt
it’s just like painting over dirt”

(Everyone I Love Is Dead – Een nummer van Type O Negative)