Eenmaal begonnen in dit boek, is stoppen geen optie meer!

In de proloog stelt Melle Lavijn zich aan ons voor. Vanaf dat moment had ze me betoverd.

Goud & Lavijn is heerlijk ontspannend. Wel is een bepaalde spanning aanwezig wat het verhaal nog aantrekkelijker maakt. Melle is iemand die je meteen in je hart zult sluiten: ze is iemand die steeds aan anderen denkt en zichzelf op de laatste plaats zet.

In dit verhaal komen alle leeftijdsgroepen aan bod: de kinderen op de kinderafdeling waar ze werkt, haar zieke vader en zijn vrienden (de drie musketiers) en jonge mensen zoals Melle, haar vriendin Eef en Midas.

“De blik die mijn vader op die foto’s heeft, heb ik na mijn moeders overlijden nooit meer gezien. Zelfs tijdens mijn diplomering kwam de schittering in zijn ogen niet terug. Het bleef dof, alsof hij zelf ook een klein beetje is gestorven toen zijn grote liefde het aardse verliet.”

De personages zijn duidelijk beschreven en de dialogen zijn prachtig om te lezen. Kim Bonefaas hanteert een prettige schrijfstijl, waardoor het verhaal leest als een trein. Eenmaal begonnen in dit boek, is stoppen geen optie meer.

Voor in het boek staat een fragment uit ‘Mooi’ – Wudstik.
Haar vader noemt haar ‘Vlinder’. Om een vlinder te kunnen worden, moet je een rups geweest zijn. Dat is ook het geval met Melle. Ze groeit prachtig op!

Dit einde van ‘Goud & Lavijn’ had ik zeker niet verwacht. Ik heb werkelijk genoten van deze feelgood-roman met onderwerpen die tegenwoordig aan de orde zijn. Muziek en teksten zijn hier als vanzelfsprekend aanwezig.
Toon Hermans zou hiermee blij geweest zijn, denk ik...