4,5/5* Ontsnappen is geen optie!

‘Honingdauw’ is een psychologische thriller van de bovenste plank.
Het verhaal blijft net zoals honingdauw dat kan doen, vreselijk aan je plakken. Ontsnappen is geen optie!

Eva leest de teksten van Johan en het valt haar op dat de hoofdpersoon Siegfried steeds meer weg heeft van haar Johan. En alle verhalen van Johan lijken op elkaar naar haar mening. Is dat toeval?
‘Toeval’ en ‘gek’ zijn woorden die vaak gebruikt wordt in dit verhaal en dat is niet zonder reden.

“Toen ze weer denken kon legde ze het verhaal over Siegfried opzij en begreep. Begreep dat, verpakt in andere namen en personen, omstandigheden en tijd, het Johans eigen verhaal was dat hij had neer geschreven. Zó duidelijk zelfs voor haar die hem kende dat het bijna té intiem werd.”

Tijdens het lezen proef je de haat van Siegfried voor bepaalde mensen.
Siegfried kun je met een gerust hard als ‘verknipt’ betitelen. Dat is ook een mooie reden voor de gekozen afbeelding op de cover: een schaar afgebeeld tegen een stormachtige achtergrond.
Deze schaar is heel belangrijk voor Siegfried.

Siegfried weet soms niet meer of hij iets hardop heeft gezegd of alleen de woorden gedacht heeft.
Dit gegeven deed me denken aan het boek ‘American Psyco’ (1991) van Brest Easton Ellis.
Ook ‘Honingdauw’ verdient het om verfilmd te worden!

Johans situatie gaat me uiteindelijk aan het hart en ik ga hem meer en meer begrijpen.

“Wanneer mag je naar huis, Johan?”
“Volgende week,” loog hij en blies het kaarsje uit.
Eva hield niet meer van hem, anders had ze die vergadering wel afgezegd. Een paar dagen later besloot hij: Eén van ons tweeën is teveel...

Deze quote van de achterflap is heel toepasselijk:
“HONINGDAUW... een verhaal in een verhaal… een schokkend verhaal.”