Het leest als een trein!

Mijn zusje, de seriemoordenaar is een knap debuut van Oyinkan Braithwaite.

In deze enigszins zwarte roman zit je als lezer vastgeklonken aan het verhaal dat verteld wordt vanuit het perspectief van Korede. In de korte hoofdstukken lees je hoe de ene zus de andere zus op de een of andere manier helemaal in de greep kan houden. De manier waarop is helemaal niet ongeloofwaardig; dit soort verhoudingen bestaan helaas soms tussen zussen.

‘Het is hij of ik, Korede’
‘Ayoola...’
‘Je zult toch een keer partij moeten kiezen.’

Hoewel moorden en bloederige situaties door de auteur beschreven worden, ervaar je dat niet als luguber. Het lijkt eerder vanzelfsprekend te zijn in dit verhaal. De cultuur waarbinnen het verhaal zich afspeelt is een heel andere dan onze cultuur.

“Pijn maakt je zintuigen op de een of andere manier scherper. Ik kan nog altijd zijn gehijg horen. Hij had geen goede conditie. Hij werd snel moe tijdens een afranseling, maar hij had een sterke wil en een nog sterkere behoefte om discipline bij te brengen. De guur van onze angst is me altijd bijgebleven: zuur, metalig, nog indringender dan de geur van kots.”

Braithwaite heeft een prettige, soepele schrijfstijl, waardoor je door de bladzijden heen vliegt en het boek in een mum van tijd hebt gelezen. Daarna kan de spanning langzaam uit je lijf wegvloeien, eerder lukt dat niet.

Ik heb dit debuut graag gelezen en wil graag een volgend boek van haar lezen.