Het komt té dichtbij... 4,5/5*

In dit verhaal in vier delen maken we kennis met commandant Enrico Mancini. Hij werkt op de rechercheafdeling van het politiebureau van Montesacro. Eerder had Mancini internationale successen geoogst en was een selfmade profiler. Om dicht bij huis te zijn had hij zich anderhalf jaar eerder hierheen over laten plaatsen toen zijn vrouw Marisa erg ziek werd.
De beschrijving van de omgeving is heerlijk om te lezen. Het is alsof je in Rome rondwandelt; een en ander is heel herkenbaar.

Nog steeds enorm gebukt onder het verlies van zijn vrouw neemt hij met grote tegenzin een opdracht aan. In drie dagen tijd worden lijken gevonden die afgeslacht zijn als beesten, maar met de precisie van een chirurg. Het wordt hem al snel duidelijk dat niets van hetgeen gebeurde op toeval kan berusten en dat intrigeert hem. Als profiler was hij al gewend om in het brein van de daders te duiken, en wat hij hier tegenkomt riekt naar een ongelooflijke meedogenloosheid van deze moordenaar.

'Toen zag hij hem.
Op een paar meter van hem vandaan, neergevlijd op de grond, precies in het midden van de metalen ruimte, lag een vage vorm. Er kwam nog een bliksemflits en het kortstondige schijnsel werd op de glimmende oppervlakken van de grot weerkaatst, waardoor het midden van de oven werd verlicht.
Een lichaam. Voor hem lag een lichaam.'

De troosteloze regen die Rome in zijn greep houdt versterkt de mysterieuze sfeer nog meer wanneer Mancini met de hulp van Comello en zijn team op zoek gaat naar de moordenaar. Het komt heel dichtbij hem en zijn privéleven. Dichterbij dan hem lief is.
4,5/5 *