Zo lang geleden, zo ver weg, maar toch zo dichtbij...

Heel attent van de auteur om op de voorpagina aan te geven dat achterin een verklaring gegeven wordt van de meeste van oorsprong Hebreeuwse en Jiddische woorden die in deze roman zijn gebruikt. Je zult zien dat je maar zelden door hoeft te bladeren op zoek naar de betekenis van een woord. Maar het was wel een geruststelling…

Dit verhaal had me meteen te pakken door de vlotte schrijfstijl en de inhoud. De dialogen zijn heerlijk om te lezen; de personages komen tot leven. De lezer wordt in het leven getrokken van de hoofdpersoon waardoor hetgeen je leest heel dichtbij je kan komen als je dat toelaat. Goed om hier en daar van de humor te kunnen genieten. Niet teveel, maar genoeg om het verhaal niet te zwaar beladen te maken.

Vooral de onmacht waar de personages stuk voor stuk mee te kampen krijgen is goed voelbaar; het gebeurde niet met henzelf maar met hun ouders of ooms en tantes en grootouders. De achtergronden en ervaringen zijn stuk voor stuk anders, maar allemaal door dezelfde oorzaak: de Holocaust.
Wat met de vorige generatie gebeurde en hoe de overlevenden daarmee omgingen heeft een verschrikkelijke impact op hen gehad. Waarom leefde de een nog wel en de ander niet meer?
Zo lang geleden en zo ver weg maar toch zo dichtbij.

Hoe ga je met deze gevoelens om? Omdat ieder zijn eigen beleving heeft kunnen en mogen deze gevoelens niet over een kam geschoren worden, maar daardoor wordt het ook moeilijker om emoties te delen.

Dit boek heeft me ontroerd en mijn ogen geopend. Er zijn toentertijd dingen gebeurd en er zijn dingen nagelaten door overheden, die we in de geschiedenisboekjes niet tegenkomen.
En weer denk ik: zo lang geleden, zo ver weg maar toch zo dichtbij.