Mooie schrijfstijl, maar niet spannend

[Mijn naam zullen ze vergeten zijn. Ik ben maar doodgewoon en ik werd alleen maar genoemd omdat ik een paar bedenkelijke keuzes heb gemaakt, maar wel keuzes die, vermoed ik, vele andere in mijn positie ook gemaakt zouden hebben.]

We maken kennis met de 43-jarige Christine Butcher die vanuit haar toevluchtsoord De Lauwershof terugkijkt op een heftige periode. Christine begon als uitzendkracht op het hoofdkantoor van de Appleton-supermarkten en het duurt niet heel lang voordat ze door Mina Appleton, dochter van de oprichter van de supermarktketen, wordt gevraagd om haar persoonlijke secretaresse te worden.
Al snel vormen de twee samen een front en Mina kan zich geen betere secretaresse wensen. Christine zorgt ervoor dat alles op rolletjes loopt, niet alleen zakelijk maar ook prive. Een handgeschreven briefje voor Mina’s kinderen, zelfgebakken koekjes erbij...niemand die weet dat Christine degene is die dat verzorgt. Christine’s loyaliteit aan Mina is grenzeloos; haar werk gaat boven alles, ook boven haar gezin. Door de jaren heen staat Christine vierkant achter haar baas….maar dan blijkt die toewijding niet wederzijds te zijn.

[Dingen netjes opruimen, dat was mijn misdaad.]

Renee Knight heeft een heel verfijnde schrijfstijl. Met mooie zinnen brengt ze Christine en Mina langzaam tot leven en je krijgt als lezer een heel goed beeld van hun onderlinge relatie. Je krijgt last van plaatsvervangende schaamte als je leest hoe onderdanig Christine eigenlijk is ten opzichte van de geslepen Mina, frustrerend hoe zij steeds alles maar voor haar baas gladstrijkt alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Hoe mooi het psychologisch ook in elkaar zit, je mist wel enige vaart in het verhaal. Het tempo ligt echt enorm laag, zeker in het begin. Je wil weten wat er broeit, wat er misgaat en wat er uiteindelijk speelt, maar het schiet gewoon niet op. Daar komt op tweederde van het verhaal verandering in en dan begrijp je ook waarom Knight het verhaal zo zorgvuldig en uitgebreid heeft opgebouwd; deze wending was anders niet geloofwaardig geweest. De ontknoping vond ik verrassend, maar ook jammer. Ik had Christine meer gegund.

3 sterren voor De secretaresse.

Miriam