Vermakelijk, maar meer niet

Op een nacht rijdt Paul Davis over een afgelegen weg naar huis en ziet daar een moordenaar die zich van twee lijken probeert te ontdoen. De aanvaring kost hem bijna zijn leven en levert hem PTSS en een zware depressie op. In een poging hem op te vrolijken geeft zijn vrouw Charlotte hem een typemachine. Maar het cadeau vergroot de problemen. Paul is ervan overtuigd dat de machine bezeten is en ‘s nachts uit zichzelf typt. Alleen hij kan het geluid horen, Charlotte merkt er niks van.
Paul gelooft dat het apparaat verbonden is met de moordenaar die hij heeft ontmaskerd. De moordenaar liet zijn slachtoffers excuses aan hem typen voor hij hun levens beeindigde. Is de typemachine werkelijk verbonden met de moordenaar en moet Paul vrezen voor zijn leven? Of is hij aan het doordraaien en is het echte gevaar...Paul zelf?

[Als ik het kwaad overdag in de ogen durf te kijken, hoef ik er in mijn slaap misschien niet meer voor op de vlucht te slaan.’]

Paul worstelt maanden nadat hij een moordenaar betrapte nog altijd met de gevolgen ervan. Hij slaapt slecht, heeft nachtmerries, vergeet veel en weet soms niet eens meer wat hij gedaan heeft. Hij gaat trouw naar therapie bij Annie White, maar vooralsnog zit er niet echt enorm veel verbetering in zijn situatie. Volgens Paul zit er nog maar een ding op: de confrontatie aangaan met moordenaar Kenneth, het trauma van zich afschrijven en op die manier de gebeurtenissen een plek te kunnen geven.
Zijn vrouw Charlotte wil hem daarbij helpen en doet hem een ouderwetse typemachine cadeau. Exacte eenzelfde typemachine die de moordenaar heeft gedumpt voordat Paul hem met de lijken betrapte….een typemachine die nooit is gevonden door de politie.

[En toen, om zes minuten over drie, begon het weer. Tsjak tsjak. Tsjak tsjak tsjak. Tsjak. Tsjak tsjak.]

Linwood Barclay heeft met een kundige vlotte pen een behoorlijke verzameling onbetrouwbare personages neergezet: verwarde, getraumatiseerde Paul, zijn vrouw Charlotte en zijn vriend Bill, therapeute Anna heeft het ook niet makkelijk met haar aan Alzheimer lijdende inwonende vader en zo zijn er meer. Verwarring alom, want wie spoort er nu echt niet? Het is jammer dat Paul’s ‘toestand’ steeds zo benoemd wordt, dat blijkt wel uit zijn doen en laten, die ‘ondertiteling’ is niet nodig. Het haalt de vaart en de toch al niet heel erg aanwezige spanning uit het verhaal.
Als lezer heb je vrij snel door hoe de vork in de steel zit; dat wordt ook op een gegeven moment haarfijn en in detail door Barclay uitgelegd en is totaal geen verrassing. Zelfs de plottwist niet.
Niemand hoort het is een heel vermakelijk verhaal, maar niet meer dan dat.

3 sterren voor Niemand hoort het.

Miriam