de eigenwijze gravin

In een eigenwijze gravin komt vooral de bekrompen positie van de vrouw aan bod rond de 19de eeuw.
Eliza wacht af wat het testament haar zal gunnen of beperken.
Bestaat er een kans dat ze ooit echt met de liefde van haar leven kan trouwen en ze niet weer wordt uitgehuwelijkt?
Het verhaal begint wat chaotisch, heel veel namen van personages en plaatsen die je niet direct kan linken. Hierdoor kom je niet direct in het verhaal. Ook de relatie met haar nicht laat me meermaals fronsen en bedenken waarom blijven deze twee samen optrekken.
Wel krijg je goed mee dat Eliza nu eindelijk voor zichzelf kiest en niet het opgelegde van familie en erfgenamen.
Je ziet een proces van het oude brave loslaten en gaan voor talenten en eigen verlangens en ontwikkelingen. Toch ziet ze hierdoor dingen niet en worden die later tegen haar gebruikt.
Zal haar eerste liefde terug aangewakkerd worden of brengen nieuwe ontmoeting haar hier juist van de wijs?
Regelmatig kreeg ik wel wat het gevoel dat de auteur net te veel in het verhaal wou steken en ook de tijdsgeest hiermee soms in spagaat ging. Het verhaal had dit niet nodig, die extra zijpaden.
Sophie Irwin schrijft klassiek, wat bij het genre thuis hoorde, met af en toe wat moderne toetsen in verwerkt. Dat maakt het verhaal net wat anders dan andere historische Feelgoods, maar de balans was soms toch even zoek.
Misschien ligt het echt aan mezelf, daar ik het geschiedkundige ( het reële ) meer laat overheersen dan het Feelgood gehalte in het verhaal.
En mijn verwachtingen waren denk ik ook erg hoog na het eerder gelezen verhaal van deze schrijfster. Soms moet je blanco in een verhaal stappen en niet te veel grijpen naar de realiteit.

3 sterren

@missp_her_books_read