Een indringende novelle waar zwijgen geen optie meer is

'De geesten die niet langer zwegen" is een korte novelle die meteen zwaar binnenkomt, zonder zwaar te lezen.

Vanaf het begin hangt er een dreigende sfeer rond Rafiq en zijn pleegbroer Vinnie.
De dood van Vinnie wordt als zelfdoding bestempeld, maar als lezer voel je al snel dat er meer onder de oppervlakte zit.
Rafiqs rouw is rauw, verwarrend en doordrenkt van schuldgevoel.
De manier waarop hij terugkijkt op zijn eigen rol én die van de omgeving is confronterend maar eerlijk.
De geesten voegen een extra laag toe aan het verhaal en staan symbool voor alles wat verzwegen werd.
Ze dwingen de waarheid naar boven, ook wanneer die pijnlijk is.
De combinatie van realiteit en spiritualiteit voelt verrassend natuurlijk aan.

Je merkt dat dit verhaal geschreven is vanuit persoonlijke noodzaak en oprechte betrokkenheid.
Het thema zelfdoding wordt voorzichtig, respectvol en zonder sensatie gebracht.
Juist doordat het verhaal compact is, komt de boodschap hard aan.
De tijdssprongen versterken de spanning en laten langzaam zien hoe alles samenhangt.
Niet de personages zijn diep uitgewerkt, maar wel de emoties en de kern van het gebeuren.
Het schuldgevoel dat door het verhaal loopt, blijft nog lang nazinderen.
Sommige technische keuzes, zoals de chatfragmenten, halen je soms even uit het verhaal.
Toch overheerst vooral de indruk van een bitterzoet, indringend en menselijk verhaal.
Dit boek zet aan tot nadenken over woorden, stiltes en verantwoordelijkheid.

Dank aan Godijn Publishing en Roxanne Borgman voor het recensie-exemplaar en dank aan Erna voor de fijne begeleiding van onze leesclub.
#RoxanneBorgman #DeGeestenDieNietLangerZwegen #DeBoekenreizigers #zelfdoding #leeservaring