Terug naar nul bestaat niet – maar wat als je het toch kon proberen?

Soms begin je aan een debuut zonder verwachtingen. Gewoon nieuwsgierig. Nulpunt bleek zo’n boek dat je langzaam vastgrijpt — en vervolgens niet meer loslaat.

Ellington Bell is een man die het goed wil doen. Echt goed. Alleen heeft het leven andere plannen. Door zijn chronische te-laat-kom-syndroom verliest hij zijn studiebeurs, belandt hij in een koffiebar en — nog minder gepland — in de invloedssfeer van de New Yorkse maffia. Wat volgt is geen klassieke misdaadthriller, maar een wrang, moreel geladen verhaal over keuzes, schuld en de pijnlijke wetenschap dat zelfs goede intenties rampzalig kunnen uitpakken.

Wat mij vooral trof, is de toon. Day Lernhout balanceert knap tussen duister en komisch. Ellington is ontwapenend onhandig, zijn grootvader Duncan mysterieus wijs, en Abby vormt het warme maar gevaarlijke middelpunt van alles wat misloopt. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd, met kleine verschuivingen die je pas achteraf volledig doorgrondt. En dan dat einde — onverwacht, gedurfd en prikkelend.

Nulpunt stelt een intrigerende vraag: wat als je fouten niet definitief waren? Wat als je kon terugkeren naar nul? Maar hoe verder je leest, hoe duidelijker wordt dat de echte strijd niet tegen de tijd is, maar tegen jezelf.

Voor een eerste roman is dit opvallend zelfverzekerd geschreven. Filmisch, meeslepend en met een emotionele onderlaag die blijft nazinderen.
Dank je wel, Day Lernhout, voor het vertrouwen en het recensie-exemplaar. Ik ben benieuwd waar je ons hierna naartoe meeneemt !