Perfecte 1001-nacht sfeertje

In het kader van het maandthema “Steden” van de SFF Boekenclub was dit een ideaal moment om dit boek maar eens van mijn TBR-stapel te halen.
Het boek ziet er mooi uit. Het betreft een special edition, met paars met gouden kleuring en mooi gedetailleerde pagina’s op de voorkant, wat het zien van het boek al een feestje maakt.

Het boek is het eerste deel van de Daevabad serie, daar waar het boek ook voornamelijk in afspeelt, een mythische stad in onze eigen wereld. Het boek start in Caïro bij Nahri, die zich vooral bezighoudt met zwendelpraktijken. Ze komt per ongeluk in aanraking met een Djinn, welke haar meeneemt naar de verborgen stad Daevabad. Ze hoopt hier meer over haar verleden te weten te komen, want daar weet ze eigenlijk maar erg weinig van. De Djinn neemt haar mee op reis naar Daevabad, welke wordt geleid door prins Ali.

Ali en Nahri zijn dan ook de hoofdpersonages van het boek, ieder hoofdstuk wordt dan weer uit een ander gezichtspunt. Of vanuit Nahri die met haar Djinn de reis maakt naar Daevabad en meer over haar verleden te weten wil komen. Of van Ali, die als 16 jarige prins te maken krijgt met de verschillende intriges van Daevabad. De 2 verschillende verhaallijnen waren prettig. Daar waar ik vooral meeleefde met Nahri omdat wilde weten hoe dat zou aflopen, vond ik de afwisseling met de verhaallijn van Ali ook prettig. Dit verhaal was wat complexer en gaf het boek net wat meer diepgang.

Het boek wordt magisch mooi omschreven, van begin tot eind waan je in een echt 1001 nacht sfeertje, een sfeertje waar ik wel van hou en waardoor het boek me ook enorm heeft gegrepen. Ik ben dan weleens tijdens een vakantie in Caïro geweest, en bij het lezen van het eerste deel van het boek werd ik hier weer compleet in terug genomen. Met misschien wel meer sfeer dan de werkelijkheid, maar goed, dat maakt een boek ook mooi om te lezen.

De wereldopbouw was eenvoudig maar mijns inziens perfect. Doordat het verhaal deels in onze wereld plaatsvond, maar ook in een mythische stad Daevabad wordt het verhaal erg geloofwaardig. Door de start in een bekende stad als Caïro, kan je je makkelijk plaatsen in het verhaal en word je op een makkelijke en geloofwaardige manier meegenomen in het verhaal welke vervolgd wordt in een mythische stad Daevabad. Wel vond ik het deel in de woestijn soms wat oppervlakkig, daar hadden ze wel wat meer aan de wereldopbouw mogen doen. Hier kreeg ik minder binding mee, was niet meer dan een random woestijn.

Helaas was het boek op momenten soms wat kinderachtig. Daar waar het oproepen van de Djinn mij een hoog Aladin gehalte opriep. Kwamen er soms ook wat ongelukkige vertalingen voorbij als er bijvoorbeeld over mensengeld of andere “mensenzaken” gesproken werd. Daardoor leek het op deze momenten meer een kinderboek dan een volwassen fantasyboek, door deze ergernis werd ik soms toch even uit het hele mooie oosterse wereldje getrokken.

Desondanks heb ik wel genoten van het boek, en zal ik ook zeker het vervolg gaan lezen. Al overweeg ik dan misschien toch om deze dan in het Engels te vervolgen.
Maar de perfecte omschrijving van de oosterse sferen heeft mij ertoe besluiten om dit boek 4 van de 5 sterren te geven.