Matige start met gruwelijk vervolg

Boek gelezen in het kader van Zilverspoor Blogtour. Het is een boek van Erik Jan Tillema. Ik ken deze schrijver niet, dus ik stap er blanco in.

Het boek gaat over Erik. Als de moeder van Erik is overleden keert Erik terug naar zijn geboortedorp. Op zijn 18e is hij zijn dorp plots uit angst ontvlucht en niet meer teruggekeerd. Bij zijn terugkomst keert hij dan ook terug naar zijn jeugd en komt dan ook in aanraking met zijn angsten. Hij zoekt zijn familie en jeugdvrienden op. Hij gaat ook naar de boerderij waar hij is opgegroeid en komt daar weer in aanraking met de demonen uit zijn jeugd.

Het boek begint met twee benen op de grond bij het overlijden van Eriks moeder en zijn terugkeer naar het dorp. Erik komt in aanraking met zijn jeugdherinneringen, maar wat is de oorsprong daarvan? Het is dan ook duidelijk een intro voor het boek. Je leert zo de personages en de omgeving goed kennen zodat het verhaal goed wordt geïntroduceerd. Op zich prettig, maar er had bij de start wel wat meer snelheid in mogen zitten, want hier mistte wel wat spanning en her eerste deel van het boek was daarom wat moeilijk om doorheen te komen.
Ook mistte ik wat connectie met Erik. Er lijkt soms wat afstand in de schrijfstijl naar Erik te zitten, waardoor ik het verhaal dan ook meer op afstand volgde. Dit maakte voor het hoofdplot niet uit, maar hierdoor had ik wel wat meer afstand tot het verhaal.

Maar hoe verder het boek vordert hoe donkerder het boek wordt. Het tweede deel van het boek zit vol mystiek en gruwelijke gebeurtenissen. Waar gaat dit naar toe? Hoe donkerder het verhaal werd hoe spannender ik het boek vond en hoe heftiger ik werd meegenomen in het verhaal. De donkere en soms ook gruwelijke passages hadden wel een “Stephen King vibe” wat ikzelf wel prettig lezen vond. Het motiveerde mij om verder te lezen en het boek opzij leggen werd dan ook steeds moeilijker. Dit heeft dan de matige start dan ook zeker wel goedgemaakt.

Daarom geef ik dit boek 3 van de 5 sterren.