Melancholie met een knipoog

Boek kwam voorbij bij een Hebban leesclub en de boekbeschrijving trok meteen mijn aandacht:
Sal Benjamin (103) spaart minuten. Tachtig jaar geleden nam hij een beslissing. Sindsdien probeert hij met zichzelf te leven. Invloeden van buitenaf heeft hij tot een minimum beperkt. Hij leest de krant en luistert naar zijn buizenradio. Met zijn thuiszorghulp Gennèn praat hij en met zijn Indische bovenburen zwijgt hij. Verder zijn er de vogels. De onrust is overzichtelijk, totdat een verre neef zich meldt om hem onder te brengen in een boek over de familiestamboom. Sal verzet zich hevig tegen de veronderstelde meerwaarde van familiebanden.
De boekbeschrijving geeft iets melancholisch weer. En de hoofdpersonage Sal lijkt dan weer op een "mopperkont". Het trok mijn aandacht en ik besloot mee te doen met de leesclub.

Xander Jongejan kende ik nog niet, dus wat dat betreft ging ik er blanco in.

Maar mijn verwachtingen zijn helemaal waargemaakt. Een perfecte beschrijving van het kleine wereldje van een 103 jarige mopperende man. En inderdaad ook melancholisch. Maar dan wel met een knipoog. Waardoor ik steeds meer sympathie kreeg voor de103 jarige mopperkont.