Uitgebreide aandacht voor details.

Deze recensie is eerder verschenen op vrouwenthrillers.nl:

In 2000 kwam Adele Parks eerste boek Uitgespeeld uit. Sinds die tijd heeft ze in drieëntwintig jaar, drieëntwintig boeken uitgebracht. In het Verenigd Koninkrijk zijn er vier en een half miljoen van haar boeken over de toonbank gegaan en ze zijn in eenendertig verschillende talen vertaald. Twee keer koos Parks ervoor om een historische roman te schrijven die zich afspeelt tijdens en na de eerste wereldoorlog. Terugkerende thema’s in haar boeken zijn liefde, opvoeding en trouw die ze met eerlijkheid en humor beschrijft. Zo ook haar laatste boek Zo veel leugens.

Simon en Daisy Barnes zijn al zestien jaar getrouwd en hebben samen een zesjarig dochtertje Millie. Ondanks dat ze duidelijk nog veel van elkaar houden, zijn er toch kleine barstjes ontstaan in hun ooit zo perfecte huwelijk. Vruchtbaarheidsproblemen, een moeder met dementie en Simon die iets te vaak naar de fles grijpt om stoom af te blazen zetten hun huwelijk behoorlijk onder druk. Langzaamaan worden kleine leugentjes om bestwil steeds grotere leugens en raken ze beetje bij beetje de controle kwijt. Hun beste vrienden Connie en Luke en Daisy’s zus Rose proberen alle problemen te bedekken met de mantel der liefde, maar of dat nog voldoende is?

Adele Parks heeft ervoor gekozen om afwisselend te schrijven uit het perspectief van Simon en Daisy. Hierdoor wordt duidelijk hoe verschillende mensen tegen eenzelfde situatie aankijken en het zorgt daarnaast voor diepgang van de personages. Daisy is vooral een lieve, rustige, beleefde en vooral introverte vrouw. Simon daarentegen kan erg drammerig en soms egoïstisch overkomen, maar dit lijkt vooral gerelateerd aan zijn alcoholgebruik. Met momenten wordt er ook vanuit Simon of Daisy teruggeblikt naar de beginperiode van hun huwelijk waardoor het voor de lezer langzaamaan duidelijk wordt hoe het zo uit de hand heeft kunnen lopen. Wat vooral opvalt in de schrijfstijl van Parks is dat er door de lezer geen moment getwijfeld hoeft te worden aan de liefde die Simon en Daisy nog steeds voor elkaar voelen, het blijft alleen de vraag of dit voldoende is om alle irritaties en leugens te vergeven. Echt spannend wordt het verhaal niet, maar door de korte hoofdstukken wordt de lezer uitgenodigd toch door te lezen.

Door de uitgebreide aandacht voor details voelt het verhaal zeer geloofwaardig en wordt de lezer verscheurd tussen medelijden voor de introverte Daisy en de wil om Simon een schop onder zijn kont te geven. Een echte vrouwenthriller is dit echter niet, wel een prachtig verhaal over een uit de hand gelopen huwelijk met vooral een verrassende ontknoping.