Voorgelezen door Marga Minco zelf...

...en dat geeft wat mij betreft extra gewicht aan het boek.
Minco is 100 geworden dit jaar! Haar stem klinkt wel wat ouder, maar ontroerde mij daardoor ook. Een vrouw die zelf zo oud mocht worden maar haar gehele familie heeft verloren in de oorlog.
Het boekje is puntig geschreven, geen woord teveel en naar ik achteraf las is dat ook wat zij beoogde. Het drama is welbewust buiten de deur gehouden om, in haar woorden, het melodrama geen kans te geven.
Het einde van het boek ontroert. De hoofdpersoon staat te wachten bij de tramhalte, net als haar oom altijd deed, wachtend op ‘iemand met een vertrouwd gezicht, vlak voor het mijne’. Niemand zou komen.