Een heerlijke dorpse cosy crime

In De leesclub van Iris Boter duiken we een dorp in waar iedereen elkaar kent — en dus ook elkaars geheimen (of denkt te kennen.)

Wanneer Ella terugkeert naar haar geboortedorp en haar oma Fabi na een avond van de leesclub onder een omgevallen boekenkast dood wordt aangetroffen ruikt ze onraad. Is het een ongeluk? Of is ze vermoord?

Deze cosy crime begint meteen veelbelovend, maar neemt daarna rustig de tijd. Té rustig wat mij betreft. Waar we bij wijze van spreken eerst een kop thee zetten, er een dekentje erbij pakken, we eerst gaan bijkletsen met het hele dorp en dan pas gaan we echt speuren.

De kracht zit dan ook niet in razendsnelle actie, maar in de sfeer en de personages. Ella is een fijne, nieuwsgierige hoofdpersoon en de charmante dorpsdierenarts Wout zorgt voor een vleugje romantiek waar je stiekem best voor valt. De leden van de leesclub zijn kleurrijk, eigenzinnig en precies het soort mensen waarvan je denkt: “Jij hebt iets te verbergen.”

De plottwist zit in de laatste vijftig pagina’s! En die komt als een bus van links! Bam! Hulde daarvoor. Wat een ontknoping.

Kortom: een warme, sfeervolle cosy crime met dorpse intriges, een nostalgische bibliotheeksetting en een fijne slow burn.

Ik beoordeel hem met 3,5 ⭐️