Vrij stroomt de rivier

Rachel is in het jaar 1834 gevlucht van de plantage waar zij verbleef als tot slaaf gemaakte. Ze vlucht, want ondanks dat ze volgens de nieuwe wet vrij is, denken de plantagehouders daar anders over. Daarnaast is ze pas vrij al ze haar vijf afgenomen kinderen heeft teruggevonden. Ze gaat op reis en op zoek. Van de velden van Barbados tot de bruisende markt van Bridgetown, van Brits-Guyana tot de bossen van Trinidad.

Het verhaal las ontzettend vlot weg. Ik vloog door de hoofdstukken heen. Even dacht ik dat ik het verhaal, met dit onderwerp, te vlot vond weglezen maar het is niet dat de auteur een romantischer beeld heeft geschetst van de situatie, dus ik denk dat ze gewoon een hele fijne manier van vertellen heeft. Die fijne manier van vertellen uit zich niet alleen in een vlotte schrijfstijl maar ze geeft ook met hele mooie zinnen de gevoelens van de personages weer. Er zitten hele mooie passages in dit verhaal.

‘Haar hart brak ervan: de pijn die ze op dat moment voor hem voelde, en voor zijn zoon, was zo acuut dat ze er bijna aan bezweek.’

Het verhaal is aangrijpend maar ik had ergens wel verwacht dat het me meer zou raken. Ondanks dat kon ik het verhaal maar moeilijk wegleggen en las ik het ook binnen 24 uur uit. In het boek maak je kennis met het slavernijverleden, het is anders dan de boeken die ik tot nu toe las, ik heb er dan ook wel van geleerd. Rachels zoektocht is mooi beschreven, soms waren bepaalde situaties wat te toevallig voor mijn gevoel, maar dat neemt niet weg dat dit een erg mooi boek is.

Een verhaal over hoop, liefde en verdriet. Een verhaal over vrijheid en alle betekenissen die daar aan verleend kunnen worden.

‘Was dit vrijheid? Het verlaten bos. Zij, op de vlucht, ziek van angst. Was dit waar ze al die tijd naar hadden verlangd?’