Niet alle kleine meisjes worden groot

“Als ik door het glas van de couveuse kijk, voel ik mijn hart in mijn keel kloppen. Op een wit matrasje ligt ze, mijn dochtertje. Ze is bloot met alleen een heel klein luiertje om. Ze is nog kleiner dan ik me had voorgesteld. En ontzettend mager. Ze lijkt wel een uit het nest gevallen vogeltje, schiet het door me heen.”

Rosalie is nog maar 31 weken zwanger als haar kindje met spoed ter wereld moet worden gebracht. Vanwege het HELLP-syndroom ontwikkelt Rosalie zwangerschapsvergiftiging tijdens haar zwangerschap. Hier wordt ze zo ontzettend ziek van dat ze haar kindje niet langer meer bij haar kan dragen. De kleine Lisa weegt bij de geboorte maar 790 gram en is 33 cm lang . Omdat er geen couveuseplek vrij is in het ziekenhuis waar Rosalie ligt te herstellen, wordt Lisa overgebracht naar een ander ziekenhuis. Na een paar dagen ziet Rosalie pas voor het eerst haar lieve, kleine meisje. Ze ademt gelukkig zelfstandig en via een neussonde krijgt ze haar voeding binnen. Wat zijn Rosalie en Arjan blij met hun dochtertje en ook grote broer Siem is zo trots als een pauw. Ze hopen Lisa snel mee te kunnen nemen naar huis, maar Lisa blijkt het Pierre Robin syndroom te hebben. Hierdoor verslikt ze zich vaak tijdens voedingen en ook wordt ze door apneus geplaagd wat heel gevaarlijk kan zijn in verband met verstikking. Hiermee begint een zware tijd voor het nieuwbakken gezin met de grote zorgen om en voor Lisa. Lisa blijkt een buitengewoon levenslustig meisje te zijn, maar zal ze ooit zelf kunnen eten?

Wat heb ik ontzettend meegeleefd met dit verhaal dat gebaseerd is op ware gebeurtenissen. Het boek gaat over intense (moeder)liefde, vreselijk zorgwekkende momenten, onmetelijk verdriet en het onvermijdelijke loslaten, maar ook over tomeloze kracht, positiviteit en doorzettingsvermogen. Ongelofelijk wat dit gezin allemaal meemaakt, hoeveel kan een mens dragen? De grote zorgen om de kleine Lisa zijn immens groot. Als moeder kan ik me dat heel goed voorstellen en dat stemt me heel verdrietig, maar Lisa’s bijzonder vrolijke karakter maken dat je met een glimlach van vertedering om je mond verder leest. Ook de enorme positiviteit van Rosalie maakt het, ondanks het zware onderwerp, een bijzondere leeservaring waarin je allerhande emoties afwisselend door je heen voelt razen.

De schrijfstijl van Josje is zeer toegankelijk en uiterst beeldend, waardoor je je makkelijk inleeft in de personages. Eenmaal begonnen wordt je helemaal in het verhaal meegezogen. Het voelt alsof je bij de familie hoort en het liefst wil je ze allemaal in je armen sluiten, een dikke knuffel geven en ze kunnen beloven dat het allemaal goed komt.. Dit is een verhaal wat verteld moest worden, ontzettend kwetsbaar maar zo intens liefdevol. Met de prachtige onderliggende boodschap om meer in het nu te leven en van alles wat er op dit moment is veel bewuster te gaan genieten. Ontzettend dankbaar ben ik Josje Swinkels en uitgeverij Elikser dat ik dit boek heb mogen ontvangen en Lisa op deze manier mocht leren kennen. Een bijzonder verhaal over een heel bijzonder meisje wat me altijd bij zal blijven.